CD recensie Ik val... val in mijn armen
Een voorstelling uitwerken rond ‘vallen’. Creatieve duizendpoot Wim Opbrouck zag onmiddellijk de link met country. Niet enkel grandioos op je bek vallen, maar vooral ook opgevangen worden, letterlijk en figuurlijk. ‘Ik Val, Val in Mijn Armen...’ is een bijzonder warme voorstelling geworden waarvan we nu gelukkig ook de neerslag op plaat vinden .
Het duo Els Dottermans & Wim Opbrouck stond al vaak samen op de planken maar nog nooit met microfoon en gitaar. Dat ze elkaar niet alleen gevonden hebben op het vlak van theater, bewijst ‘Ik Val, Val in Mijn Armen...’ dat ze voor NTGent in elkaar boksten met Johan Simons. We horen vooral Nederlandstalige versies (bewerkt door onder andere Frank Vander linden) van bekende en minder bekende folk- en countrysongs. Maar dat is lang niet alles.
De plaat is vanaf de eerste noot in Het Doet Pijn beklijvend, ook al klinkt de openingszin redelijk belachelijk (“Het doet pijn om verliefd te zijn”). De sterkte van dit nummer lijkt echter pas tot ons door te dringen bij deze bewerking. Aanvankelijk lijkt het alsof de stemmen van Dottermans en Opbrouck botsen, maar even later blijken ze even goed bij elkaar te passen als boterhammen met confituur. Het tweetal wordt vergezeld door Ruben Block (Triggerfinger) op bass, Ron Reuman op drums en Axl Peleman op gitaar. Een uitstekende begeleidingsband met andere woorden.
Over het algemeen hangt er een gemoedelijke sfeer over dit plaatje. Het klinkt allemaal bijzonder spontaan en er is een mooie afwisseling tussen de verschillende songs. Het prachtige Vallen, waarin Opbrouck vertelt over alles wat en iedereen die kan vallen, gaat probleemloos over in Must Be the Whiskey van Chip Taylor, dat op zijn beurt dan weer voorafgegaan wordt door een doorgedraaid stuk van The End van The Doors. Geniaal. Menen is country zoals De Nieuwe Snaar die ook kan maken en de achtergrondgeluiden in Geef Me Het Zout geven deze liveopname trouwens zijn charme. We hadden er graag bij willen zijn.
In Blijf Bij Je Vent en Land Van Mij wordt duidelijk dat ook Els Dottermans over een paar uitzonderlijke stembanden beschikt. Wim Opbrouck profileert zich, zoals gewoonlijk, als een meester-entertainer die het publiek, of ze nu willen of niet, meesleurt in het concert. Luister bijvoorbeeld naar het twaalf minuten durende Fooled Around and Fell in Love dat pakkend begint, overgaat in een hilarische lofzang aan Dottermans en uitmond in charmante en eveneens hilarische geïmproviseerde chaos. Verder onthouden we ook Recht in Uw Arms (een bewerking van Into Your Arms van The Lemonheads) dat zonder gêne overgaat in Abschiedslied van Brahms. Gedurfd is hier een understatement.
Zelden horen wij platen waar zoveel over te vertellen valt als over ‘Ik Val, Val in Mijn Armen...’. Er resten u dan ook twee opties: de plaat aanschaffen of het live meemaken in één van onze Vlaamse zalen. Dit is nu namelijk wat wij bedoelen met je warmen aan muziek.
