'Country past bij macadamromantiek'

Gent - Wim Opbrouck en Els Dottermans brengen in NTGent een stukje "Americana"

Ik val... Val in mijn armen, onder die titel gaan Wim Opbrouck en Els Dottermans vanavond in NTGent in première met zowaar een countryprogramma. Een minder gek idee dan het lijkt, houden ze vol.

Waarom in 's hemelsnaam een heel programma met countrymuziek in het NTGent?

Wim Opbrouck: ,,Omdat we tijd hadden, omdat de schouwburg toch leeg stond, omdat regisseur Johan Simons tijd had... En omdat we hier enorm veel goesting in hadden.''

Els Dottermans: ,,Het is juist door dit soort dingen dat ik me gelukkig voel, als vaste actrice bij NTGent. Hier kan zoiets, gewoon. Ik speel dit seizoen nogal veel hernemingen van succesproducties van vorig jaar - wat ik uiteraard begrijp en wat ook moet gebeuren. Maar het werkt verfrissend om er dan zo'n muziekprogramma tussen te kunnen nemen.''

Maar waarom uitgerekend country?

Opbrouck: ,,Je moet nu eenmaal iets kiezen. Nu, we hebben aan vanalles gedacht - tot madrigalen toe...''

Dottermans: ,,...al betwijfel ik of mijn stem daar genoeg voor is geschoold.''

Opbrouck: ,,Ik ben de jongste jaren zot van country. Dat is een miskend en onderschat genre - veel mensen denken alleen maar aan line dancing en dies meer - maar ik heb ontdekt dat als je de stamboom nagaat van veel van mijn muzikale helden, van Tom Waits tot Frank Zappa, je terechtkomt bij mensen als Hank Williams. Country is ook aan het heropleven. De muziek wordt opnieuw gespeeld. Het is muziek die dicht bij ons ligt: de echte white man's blues. Country ligt dicht bij het levenslied, bij de smartlap zelf. Country, dat is niet alleen de Verenigde Staten. Die liederen kunnen zich ook afspelen op de Boomsesteenweg of de Kortrijksesteenweg, met zijn hoerenkoten en macadamromantiek.''

Mooi meegenomen

Dottermans: ,,Wat voor ons mooi meegenomen is, is dat het ook echte speelteksten zijn. Er zijn veel duetten bij die echt werken met dialogen. Als we dan zo'n duet zingen van Johnny Cash en June Carter, dan kunnen we daar eigenlijk zelfs in acteren...''

Jullie zijn ook acteurs. Is ,,Ik val...'' een muziekprogramma met acteurs die zingen, of zijn jullie toch echt zangers?

Opbrouck: ,,Het ergste van al is volgens mij een acteur die een zanger speelt. Nee, als we zingen dan zijn wij zangers.''

Dottermans: ,,Er is natuurlijk een verschil. Wij treden niet op in een of andere biertent of op een festival, maar in een schouwburg. We hebben een scènebeeld waar iets mee kan gebeuren. Maar dat is volgens mij alleen maar een meerwaarde.''

Opbrouck: ,,Als Hooverphonic speelt voor een publiek in pluche zeteltjes, dan zal dat ook anders klinken dan in een wei, en dat zal voor ons dus ook wel opgaan. Maar of we zouden overwegen om met ons programma naar Dranouter te trekken? Waarom niet, als ze ons vragen. Al zouden we wel wat aanpassingen moeten doen.''

Hoe hebben jullie de nummers gekozen?

Dottermans: ,,Ik kende minder countrynummers dan Wim, al was Johnny Cash bij mijn ouders thuis ook geen onbekende. Maar toch, van de longlist van 50 nummers die we in het begin maakten, kende ik er zeker 20 niet. Ik heb dus heel wat ontdekkingen gedaan. Van die 50 nummers heeft Ron Reuman, die zowat de muzikale leiding had van dit project, cd's gemaakt waar we allemaal naar geluisterd hebben. Daarna hebben we geselecteerd en zijn we tot een soort playlist gekomen.''

Zit daar een thema in, of een rode draad?

Opbrouck: ,,Het themanummer is eigenlijk Ik val..., oorspronkelijk Fall van Chip Taylor en Carrie Rodriguez. Maar gaandeweg viel het ons op hoeveel van die countrynummers over vallen gaan: falling in love, falling in pieces, falling in your arms,... Vallen is dus wel een thema, ja, en er zit iets van eenheid in het programma. Terwijl het muzikaal wel erg varieert. We hebben nummers van Evan Dando en de Lemonheads of van Natalie Merchant, naast namen die je meer zou verwachten als Johnny Cash of Emmylou Harris.''

Sommige nummers zijn vertaald, andere niet. Is er daar een reden voor?

Opbrouck: ,,Door die liedjes te vertalen breng je ze dichter bij huis. Maar allemaal,... dan zou het een concept worden en zouden de vertaalde liedjes minder uit de verf komen.''

In het West-Vlaams

Dottermans: ,,Sommige nummers vallen ook nauwelijks te vertalen. Maar net dan hebben we het soms wél gedaan. Frank Vander linden heeft Love Hurts vertaald, van Emmylou Harris. Straf.''

Opbrouck: ,,We hebben zelfs een nummer in het West-Vlaams. West-Vlamingen zijn dan ook de niggers of the world.''

Er zit zelfs een stukje Brahms in, volgens het programmaboekje?

Opbrouck: ,,In country zitten veel Duitse invloeden, jodelen bijvoorbeeld. Maar het fantastische aan werken bij NTGent is dat je hier ook met allerlei internationale invloeden te maken krijgt. Voor Het leven een droom werkten we samen met een stemcoach, Christopher Homberger. Toen die van ons project hoorde, zei die meteen: dan moet je Brahms doen. En dat past ongelofelijk goed.''