,,Country, country...'', Wim Opbrouck spreekt het wat pissig uit als hij de mensen nadoet die niet begrijpen dat hij een duettenshow brengt die Johny Cash, Bob Dylan én Els Dottermans over de knie legt. Zie: als wraak mag de acteur van ons zomaar zijn andere favoriete platen openbaren.

Vanaf morgen staat Wim Opbrouck in het theater samen op de planken met collega-actrice Els Dottermans. Met het liedjesprogramma Ik val...val in mijn armen wisselt Opbrouck vaker van coverjasje dan hij doorgaans van pruik doet. De duetten die hij met Dottermans al inoefende, moeten country in zijn breedste vorm bestrijken, van Norah Jones tot Mark Knopfler (ex-Dire Straits). ,,Een nieuwe wereld is voor mij opengegaan'', zegt Opbrouck (40) over het oer-Amerikaanse genre.

1

Chip Taylor - Red dog tracks (2005)

,,Ik wist dat pakweg de Rolling Stones beïnvloed waren door Screamin' Jay Hawkins, maar goed twee jaar geleden heb ik ze ontdekt, de grote helden. Waarschijnlijk weten maar weinigen dat 't Is weer voorbij die mooie zomer van Gerard Cox oorspronkelijk een countryhit is van Arlo Guthrie, of dat Chip Taylor Wild thing voor The Troggs geschreven heeft. Chip Taylor en Carrie Rodriguez, Islands in the stream: het zijn ultieme duetten. Terwijl ik Dolly Parton en country of bluegrass vroeger helemaal niet cool vond. Verschrikkelijk zelfs. Maar toen was ik zelf nog meer punk.''

2

Raymond van het Groenewoud - Kamiel in België (1979)

,,Net zoals Bob Dylan of Tom Waits behoort Raymond van het Groenewoud tot de categorie die misschien slecht zingt, maar het toch zo goed doet. Nieuw materiaal van iemand als Tom Waits koop ik altijd blindelings, zonder het eerst gehoord te hebben. Ik moet zeggen dat ik een beetje vergeten was hoe goed een Belgische artiest als Raymond eigenlijk is. Raymond live, Kamiel in België,toonde dat het ook in het Vlaams kan. Net daarom vind ik groepen als De Mens of Gorki ook nog altijd een trapje hoger staan dan bijvoorbeeld dEUS.''

3

TC Matic - L'Apache (1982)

,,Met Theater aan Zee speelde ik onlangs nog nummers van Steely Dan en TC Matic. Zonder dat ik het op voorhand wist, was Arno - toen mijn god - aanwezig in de zaal. De Apachefanclub, zo gedoopt naar de gelijknamige plaat, kwam mij in Oostende met grote ogen aanspreken omdat ik covers van TC Matic aandurfde. Na afloop van het optreden kom ik in mijn kleedkamer en wie zit daar: juist, Arno. Bloednuchter. ,,Kè vele bijgeleerd'', zei hij.''

4

Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979)

,,Van iemand die in Het Eiland of In de gloria speelt, verwacht je dat hij humor ook in muziek zoekt? Dat klopt ook wel. Frank Zappa leverde het ultieme bewijs dat humor in muziek mogelijk is. Hij had stijl, lef , woordspelletjes, maar ook vetzakkerij en smeerlapperij in petto. Zappa bestond het over een wet t-shirt contest te zingen of ritmisch erg rare dingen te doen. Humor is wel degelijk belangrijk in de muziek. Bij Talking Heads, met de fantastische Tina Weymouth op bass, heb ik ook dat typisch New Yorkse understatement teruggevonden.

5

The Penguin Café Orchestra - Penguin Café Orchestra (1981)

,,The Penguin Café Orchestra - altijd een pinguin op de hoes - heb ik vroeger leren kennen op de toneelschool in Antwerpen. Het is muziek die diep in de folk geworteld is, maar tegelijk erg poppy is. Telephone & Rubber band is bijvoorbeeld (een nummer dat opgebouwd is rond de steeds weerkerende toon van een rinkelende telefoon, nvdr) haast sprookjesachtige muziek, moodmuziek, heel filmisch. Als ik dit in de auto opzet, krijg ik meteen een goed gevoel. Heb je The Penguin Café Orchestra nog nooit gehoord? Meteen de vierdelige box Penguin Café Orchestra, A History bestellen via het internet!''

6

Van Morrison - Astral Weeks (1968)

,,Als een cowboy ben ik Van Morrison nog achterna gereisd door Belfast. Van Morrison heb ik ook pas op latere leeftijd ontdekt. Zijn muziek is zalf voor de ziel, Soulwax ja. Als het echt slecht met je gaat, zorgt hij voor troost. Van Morrison blijf ik volgen. Als hij naar België komt, koop ik kaartjes. Ook al wordt er vandaag dan soms smalend gedaan over de norse en knoestige Van the Man.

7

Abdullah Ibrahim - Jazz piano solos (2000)

,,Jazz mag niet ontbreken. Donald Brand liet zijn naam net als Cat Stevens veranderen toen hij zich bekeerd had tot de islam. Toen ik veertien was ben ik met een achttienjarige kameraad nog naar Den Haag gespoord om Abdullah Ibrahim aan het werk te zien op het North Sea Jazz Festival. We waren nog maar net de zaal binnengeglipt of de lichten doofden en hij begon er aan. Magie. Muziek recht uit de townships van Zuid-Afrika. Ik ben altijd jaloers geweest van zijn pianospel. We sliepen op straat in The Hague toen enkele vriendelijke Nederlandse wijkbewoners ons kwamen waarschuwen dat vader Bush morgen op bezoek zou komen.''