'Ik ben een vrouw aan de rand'

Van een voorstelling die Was will das Weib? heet, naar een kwestie waar Freud maar niet uitraakte, verwacht je bittere ernst en veel gegraaf in de ziel van 'de vrouw'. Els Dottermans maakte er iets anders van: een muzikale feestavond vol humor en uitbundigheid.

Op het podium van het NTGent staat een in leren broek en glittertuniek gehulde vamp op naaldhakken. Ze zet in met een opzettelijk overdreven gebracht Spaans flamenconummer en zet meteen de toon van de avond: ironisch, luchtig, relativerend.

Was will das Weib? Wat is het precies wat vrouwen willen? Op het eind van zijn leven was Freud er nog steeds niet uit. Ook Els Dottermans heeft het antwoord niet in pacht. Maar doorheen de korte teksten van Connie Palmen die ze in de muziekvoorstelling brengt, geeft ze wel een idee. Met de glimlach haalt ze allerlei clichÈs onderuit. Vrouwelijke intuÔtie? "Je maakt van vrouwen zoogdieren." Hysterische vrouwen? "Voorspelbaar, saai en vervelend." De conclusie? Dottermans las ze al bij Palmen in haar roman Lucifer: "Neem een vrouw haar lijden niet af, want het is vaak het enige waar ze groots in kan zijn." Heavy stuff, maar Dottermans laat de ernst ervan niet toe in haar voorstelling. "Tussen ernst en ironie" moest Was will das Weib? worden, zo lazen we in de aankondiging op de website; wij troffen vooral ironie.

Je verwacht het niet als je haar setlist overloopt. Dottermans brengt samen met haar vijfkoppige band 'Back on the Chain Gang' van The Pretenders, 'Every Breath You Take' van The Police en 'Je suis malade' van Dalida. Vaak zijn het nummers die bulken van liefdesverdriet en Weltschmertz. Heel wat nummers zingt ze in vertaling: 'Woman in Love' van Barbara Streisand wordt 'Vrouw aan de rand', 'Jolene' van Dolly Parton wordt gemaand "met haar poten van haar man te blijven" en 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel wordt 'Ga niet van me weg'. De vertalingen komen van grote schrijvers als Peter Verhelst, Bernard Dewulf en Tom Lanoye. Zij doen soms raar aan, maar geven je wel een nieuwe blik op de inhoud van nummers die we als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen.

Dottermans maakt indruk als zangeres. Ze kan de hoogste en de laagste tonen aan en haar zwoele, hese stem is bijzonder aangenaam om naar te luisteren. Ze brengt de nummers met het nodige drama, maar echt ontroeren doet ze nooit. Vreemd om te zeggen misschien, maar daarvoor staat ze met te veel goesting op het podium. Wij zagen vooral een actrice die met volle teugen genoot van haar uitstapje als zangeres.

Door Sarah Theerlynck