Missie

NTGent
Een huis van spelers

Missie

NTGent wil als stadstheater in Gent een huis van spelers zijn. De stedelijke context dient daarbij als uitvalbasis; de oriëntatie is die van een internationaal (co)producerend gezelschap. Op basis van weloverwogen tekstkeuzes, waarin klassiek repertoire wordt afgewisseld met hedendaagse literatuur, bouwen we verder aan een open huis dat zowel artistiek als maatschappelijk een referentiepunt wil betekenen. Een plek waar intellect en entertainment vanzelfsprekend samengaan en waar we eigen producties afwisselen met gastvoorstellingen.

NTGent wil een baken zijn in een tijd waarin de podiumkunsten steeds meer hybride vormen aannemen. Om dit te bereiken kiezen we voor het ensemble als werkmodel, met sterke acteurs uit Vlaanderen en Nederland en een eigen dramaturgie. Wat ons bindt, is onze grote liefde voor de grote zaal. Het theater is voor ons de plek om vorm te geven aan onze verbeelding, waarbij we onze voorstellingen beschouwen als oefeningen in empathie, en dus in verdraagzaamheid. Onze drijfveer is niet cultuurpessimisme, maar hoop. Onze expertise stellen we ten dienste van het individu dat hierover iets te vertellen heeft: een auteur, een regisseur, een romanpersonage…

Goesting is honger is noodzaak

Spelers, repertoire, grote zaal. Korter kun je een artistiek beleid niet samenvatten – en dat geldt ook voor dit tweede seizoen onder artistieke leiding van Wim Opbrouck. NTGent profileert zich daarin verder als een huis van spelers met een voorliefde voor uiteenlopend repertoire, waarbij onze schouwburg aan het Sint-Baafsplein als uitgangspunt én uitvalbasis dient. Het is binnen dit denkkader dat we theater willen produceren dat ontroert, uitdaagt en bevreemdt. We doen dit vanuit de overtuiging dat theater, dit eeuwenoude medium, nog steeds onovertroffen is: als sociale ruimte die verdraagzaamheid hoog in het vaandel voert. Als mentale ruimte waar de meest uiteenlopende wereldbeelden vreedzaam met elkaar kunnen clashen. En last but not least, als artistieke ruimte waarin kwetsbaarheid, het durven open staan voor nieuwe ideeën, het begin vormt van een nieuw verhaal. Van een nieuw inzicht. Theater is en blijft zo een noodzakelijke vrijplaats in een wereld die teruggrijpt naar vertrouwde recepten, naar soms vastgeroeste denkpatronen met een niet altijd onschuldige inhoud.

Uiteraard kunnen we deze ambitie alleen vorm geven door als huis van spelers vooraf de woorden te kiezen die we gezamenlijk willen uitspreken. Het vocabulaire voor dit tweede seizoen bevat zo onder meer het werk van relatief jonge toneelauteurs als de Schot David Harrower en de Vlaamse Nederlander Oscar van den Boogaard, die van NTGent hiervoor een schrijfopdracht kreeg. Beide nieuwe producties hebben – toeval of niet – dezelfde regisseur: Julie Van den Berghe (°1981), sinds vorig jaar ensemblelid van NTGent. Van David Harrower ensceneert zij het stuk Messen in hennen (1995), een poëtisch plattelandsdrama waarvan ze enkele jaren geleden al een gesmaakte versie maakte als student regie aan de Theaterschool in Amsterdam. "Een van de mooiste theaterteksten van de laatste tijd", oordeelde de recensent van NRC Handelsblad, die ook vol lof was voor de "zuivere soberheid" van de regie.

Aan het einde van dit seizoen maakt Julie Van den Berghe haar intrede in de grote zaal, meer bepaald met de nieuwe tekst van Oscar van den Boogaard. Olifant Jezus bevat als titel een verwijzing naar de komische spraakverwarring die ooit optrad rond het kind Jezus (tussen l’enfant Jésus en l’éléphant Jésus is het inderdaad maar een kleine stap). In zijn nieuwe toneeltekst gaat Van den Boogaard, auteur van het succesvolle Decemberhonger vorig seizoen, op zoek naar de goddelijke dimensies in elk van ons, waarbij hij vertrekt van een gezellig etentje onder vrienden.

Nog voor het seizoen in onze zalen losbarst, is er trouwens al een première op locatie: Ginds, tussen de netels is de theaterbewerking die Dimitri Verhulst maakte naar een klassieker van Federico García Lorca, Bloedbruiloft. In deze coproductie met Theater Aan Zee, Boulevard Festival en Zomer van Antwerpen, zeg maar de vaste waarden in het zomerfestivalseizoen, regisseert actrice Marijke Pinoy een cast met een aantal leden van FC Bergman, het spraakmakende collectief uit Antwerpen, alsook Lien Wildemeersch, Chris Thys en Oscar Van Rompay, drie spelers van onze vaste kern. Locatie in Gent is de botanische tuin van de Gentse universiteit, een plek die zonder twijfel tot ieders verbeelding spreekt en die als decor dient voor een tragedie van alle tijden: een jonge bruid twijfelt tussen de twee mannen in haar leven, met alle gevolgen van dien.

Behalve Lorca duiken er nog auteursnamen op met een rijke geschiedenis, namelijk Rainer Werner Fassbinder en Jean-Baptiste Poquelin alias Molière. De eerstgenoemde stond tijdens zijn zeer productieve leven (1945-1982) bekend als het enfant terrible van de Duitse film- en toneelwereld. Fassbinder was in zijn werk bijzonder kritisch over het moderne Duitsland van na de Tweede Wereldoorlog, maar hield er ook een tumultueus privéleven op na, inclusief veel drank en druggebruik. De bittere tranen van Petra von Kant is een toneelstuk/film uit 1972 en toont een verbitterde modeonwerpster in de titelrol die verliefd wordt op een jong meisje met ambities om het te maken als model. Het is een tekst waarmee we een andere jonge regisseur verwelkomen in NTGent: de van oorsprong Duitse Susanne Kennedy (°1977) studeerde regie in Amsterdam en maakt, na een reeks bejubelde producties bij het Nationale Toneel en een gastregie bij de Münchner Kammerspiele, haar debuut in de grote zaal bij NTGent.

Een regisseur met jarenlange ervaring in schouwburgen is de Bulgaar Dimiter Gotscheff (°1943), een van de grootmeesters van het Duitstalige acteurstheater. Gotscheff maakte de voorbije decennia onder meer faam als regisseur van stukken van Heiner Müller, met wie hij bevriend was. In 2006 maakte hij al eens een eerste versie van Molières Tartuffe, toen als coproductie van Thalia Theater uit Hamburg en de Salzburger Festspiele. De voorstelling werd geselecteerd voor het Theatertreffen in Berlijn. Gotscheff komt nu naar Gent voor een remake, die tot stand komt in samenwerking met Toneelgroep Amsterdam. Of anders gezegd: klassiek Frans repertoire, door Duitse ogen bekeken, en gespeeld door een Vlaams-Nederlandse topcast. Hoe Europees kan theater zijn?

Over internationale allure gesproken: in dit nieuwe seizoen trekken we ook graag de lijn door met Christoph Homberger, de Zwitserse tenor die vorig seizoen van onze openingsproductie Aida* een waar zangfestijn maakte. Homberger keert dit seizoen terug aan de zijde van Wim Opbrouck, want beide heren stappen de scène op als vertolkers van Hans en Grietje, zijnde een nieuwe muziektheatervoorstelling – voor de grote zaal – op basis van een partituur van de Duitse componist Engelbert Humperdinck. Hans en Grietje wordt een voorstelling voor alle leeftijden, ontwapenend maar met een scherp randje. Het vervolg in een aanhoudende liefdesverklaring, namens dit huis van spelers, tussen theater en muziek als ‘van nature’ aanverwante disciplines. Hans en Grietje wordt tevens een coproductie met Schauspiel Köln, het gereputeerde theaterhuis in Keulen met Karin Beier als intendant. NTGent is verheugd om de samenwerking met deze belangrijke internationale partner, met wie we de komende jaren een gezamenlijk traject willen uitzetten.

Verwant voelen we ons ook met de signatuur van Jan Eelen (°1970), de televisiemaker achter onvolprezen series als De ronde, Het eiland en In de gloria. Op uitnodiging van Wim Opbrouck maakt Jan, die bekend staat om zijn grote professionele liefde voor acteurs, zijn debuut als theaterregisseur. Met Van den hond (werktitel) staat er een eigenzinnige productie in de steigers waarin spelplezier primeert, maar waarbij de toeschouwer zich ook mag verwachten aan een confronterend spiegelbeeld – nog steeds een essentiële functie van theater.

Het is een korte impressie van wat we dit seizoen voor u in petto hebben. Want er is altijd meer, uiteraard. Zo werken we opnieuw samen met Jan, de vzw van Peter Seynaeve en dramaturge Ans Vroom, en de vrienden van Wunderbaum uit Rotterdam. Wunderbaum bijvoorbeeld speelt – in wereldpremière nog wel – een toneeltekst van niemand minder dan Arnon Grunberg, Onze paus getiteld. Met Oscar Van Rompay als een van de spelers. Er is ook een coproductie met Frascati, Het meisje dat te veel van lucifers hield, een regie van Julie Van den Berghe die in juni 2011 in première gaat in Amsterdam en pas dit seizoen naar Gent komt. Enzovoort. U leest er alles over in onze brochure.

Om af te ronden willen we u ook van harte uitnodigen op onze kampen dit seizoen. Het is een format waarin we ons toelaten om kort op de bal te werken – en in dat opzicht een belangrijk tegengewicht voor reguliere producties. Noem het onze theaterkeuken, waarvan we de deuren wijdopen zetten: een aantal keer per seizoen werken we aan een voorstelling binnen de tijdsspanne van één repetitieweek "op de vloer", zoals dat heet. Vorig seizoen hadden deze kampen het oeuvre van Hugo Claus als rode draad; dit seizoen opteren we voor kampen die geënt zijn op meerdere auteurs, weliswaar al vertegenwoordigd met een creatie op onze seizoensaffiche. Er komt met andere woorden dus een Fassbinder Kamp, maar ook een Molière Kamp. Bijvoorbeeld. Er is altijd meer, of toch: die goesting naar meer.

Welkom in NTGent.