Moordenaar uit liefde eist begrip
Aan de invloed van genen en opvoeding is geen ontsnappen mogelijk. Generatie na generatie geeft elkaar goede maar vooral slechte eigenschappen door: drankzucht, drift, bandeloosheid. Frank Focketyn maakt het allemaal zichtbaar voelbaar in de intense en verontrustende monoloog 'Brief aan mijn rechter', die zaterdag en gisteren te zien was in de Verkadefabriek in Den Bosch. Kun je moorden uit liefde? Is de grote vraag, waarmee de voor moord veroordeelde arts Charles Alavoine zijn rechter en het publiek opzadelt. Een ongehoorde vraag, die ons hele stelsel van normen en waarden door elkaar schudt, want de moordenaar is zowel charmant als geloofwaardig en vooral heel overtuigend.
De monoloog is gebaseerd op de gelijknamige roman van Georges Simenon (1903-1989). Hij is de vader van commissaris Maigret, maar bovenal de schrijver van knappe en schrijnende psychologische romans, waarin hij een groot mededogen toont voor het zwakke en verderfelijke in de mens.
Avaloine heeft zich ontworsteld aan zijn arme afkomst: een drankzuchtige, suïcidale vader en een baÂzige moeder. Hij voegt zich naar het fatsoen onderdrukt zijn dromen en driften en en trouwt twee keer met een vrouw van wie hij niet houdt. Maar natuur en afkomst krijgen uiteindelijk toch de overhand. Als hij kennis maakt met Martine breekt de beest in Alavoine los. Voor deze liefde wil hij tot het uiterste gaan. En dat uiterste is de dood, de meest innige en duurzame verbintenis, die de mens kan aangaan.
De moordenaar eist in zijn brief niet alleen begrip maar ook erkenning voor zijn daad. Focketyn is overtuigend in zijn verschroeiende en bezeten monoloog. Via hem maken we kennis met Martine die uit een even liefdeloos nest komt en over wie hij vol liefde en passie vertelt. En zo drijft hij zichzelf en zijn publiek naar het onontkoombare einde.
In de krachtige enscenering van deÂze monoloog houdt NTGent het publiek letterlijk de spiegel voor.
Die moordenaar zit ook in ons.
- door Mieske van Eck
