logo-print
Nieuws

Aida*

Reacties

02/01
Nadine Van Meerhaeghe
Wim Opbrouck als rotverwende keizer Nero. Wim Opbrouck in lederhozen als Hans. En nu ook Wim Opbrouck in een jurk. Ik heb al veel gezien, maar dit laatste … Polyamide bovendien, gok ik. Zo’n stofje dat aan de benen blijft plakken. Gelukkig heeft Wim het buikje om dat niet helemaal uit de hand te laten lopen. Zeg nu zelf, welke leider durft zich zo aan zijn voltallige personeel te vertonen? Van dag één nog wel. Wie kan dat doen zonder imagoschade? Wie lacht er zo publiekelijk met de kleren van de keizer? Ik zag NTG-medewerkers, vrouwen vooral, die wel degelijk wisten dat ze vooraan op het podium zouden komen te staan en die hun outfit qua stijl en kleur navenant gewikt en gewogen hadden. Zij wel. Voor de NTG’ers moet Aïda indertijd – september 2010 - een opmerkelijke start van het werkjaar geweest zijn. Of die chemie nog werkt, nu, dik een jaar later, is niet helemaal duidelijk. Het elkaar leren kennen en voor de verandering allemaal samen eens wat doen, hebben ze al gehad natuurlijk. Misschien heeft deze of gene collega al te veel noten op zijn zang, is ondertussen gebleken. Misschien lag er thuis wel een kalkoen te wachten voor het bezoek de volgende avond. Maar toch, aan het begin van 2012 deze tip: organiseer met het bedrijf bij wijze van teambuilding eens een avond van samenzang. Als dat bij een willekeurig publiek al een band creëert, moet het onder collega’s vonken geven. Als leider van de bende moet u, net als Wim, wel enig risico durven te nemen natuurlijk. U bent ondernemer of u bent dat niet. Succes!
29/12
Nathalie De Schepper
Ik ben nog aan het nagenieten van een heerlijke avond! Aïda in NTGent, jammer genoeg de laatste, was echt een verademening. Mijn nieuwe slogan voor het nieuwe jaar: "Optimism is a moral duty!" En nu ga ik lekker (heel lekker) slapen!
24/12
Bart
Wat een onzin heb ik gisteren gezien en gehoord. Onsamenhangend, goedkoop (vertier). De reden voor de participatie van het publiek is mij volledig ontgaan. Een teleurstelling. Ik moest onwillekeurig denken aan een vlaamse tv-serie uit mijn kindertijd. Nochtans goed en leuk begonnen.Ik begrijp waarom er geen pauze was voorzien: voor de slechte verstaander, na de pauze zou de helft van de stoelen onbezet zijn gebleven. Er zit meer creativiteit en 'echtheid' in de bewoners van het Guislain dan in de leden op het podium. De enigen aan wie ik enige waardering kan en wil geven zijn de fanfare en de twee pianisten; de enigen die de voorstelling hebben gered. De gezichten van sommige leden van de fanfare sprak boekdelen. De rest is mij volledig ontgaan. Gelukkig waren het vrijkaarten, want hier had ik geen euro voor veil. Inderdaad: leuk voor een teambuilding. (Oh ja, de putlucht hangt er nog steeds.)
22/12
johan versele
Ik heb medelijden met recensenten die enkel A kunnen zeggen. Tijdens mijn rondleidingen in NTGent met schoolgaande jongeren vraag ik hen steeds met klem hun recensie, hun verhaal, hun reacties op een volwassen, genuanceerde en constuctieve wijze op deze site te plaatsen.Dààr hebben we tenminste een boodschap aan!
21/12
Roel
Ik denk niet dat ik ooit al zo teleurgesteld geweest ben. Ik ging neerschrijven wat ik niet goed vond aan de voorstelling maar laat ik het hierbij houden: het was verschrikkelijk slecht. Ik heb medelijden met de acteurs die hierin moesten meespelen. Een verspilling van tijd en geld.