Heel af en toe zien wij een voorstelling die ons volledig van onze sokken blaast. Zoals Opening Night, een bewerking van wonderboy Ivo Van Hove naar een film van John Cassevetes uit 1977, waarin een theatergezelschap gevolgd wordt in de aanloop naar de première van De Tweede Vrouw.

Het is 2 uur en 20 minuten, maar geen seconde te lang durend, klassiek theater-in-het-theater. Links van de scène kijken we recht in de backstage, rechts staat een tribune van waarop (een deel van) het publiek naar de repetities en de opvoering kijkt. Er is ook een filmploeg aanwezig voor een making off, die close-ups naar een scherm boven de scène projecteert. Drie dagen voor de première zien we een gezelschap op de rand van een zenuwinzinking.

Myrtle Gordon (Elsie de Brauw), de steractrice, heeft het moeilijk. Ze is het oneens met de schrijfster, Sarah (Chris Nietvelt), over haar rol in het stuk. Volgens Sarah gaat die over de aanvaarding dat ouder worden gepaard gaat met verlies van schoonheid en succes, maar dat is Myrtle veel te troosteloos. Wanneer ze diezelfde avond een jonge fan, Nancy (Hadewych Minis), voor haar ogen ziet verongelukken, stort Myrtle zich in een diepe crisis en dreigt ze het hele gezelschap in haar val mee te sleuren. Manny (Fedja van Huêt), de fanatieke regisseur, voor wie theater het leven is en die daarvoor zelfs zijn huwelijk met Dorothee (Katja Herbers) op de helling zet; Maurice (Jacob Derwig), Myrtles ex-man, die zich verbergt achter een masker van professionaliteit en Myrtles gedrag verklaart als verwend  divagedrag.

De acteerprestaties zijn in Opening Night ronduit fenomenaal. Iedereen, tot de kleinste bijrol toe, staat de ziel uit zijn lijf te acteren, vooral Elsie De Brauw, die een ongelofelijke diepgang en complexiteit aan haar personage weet te geven. Haar talent wordt pas goed duidelijk in de genadeloze close-ups, wanneer ze louter op gezichtsexpressie acteert en haar weerloze blik een wereld van verdriet verraadt. Het maakt van Opening Night een ontroerend portret over de relatie die we hebben met onszelf en de anderen en over hoe eenzaam het is om je onbegrepen omringd te weten door zoveel mensen.

Als toeschouwer is het even wennen aan de diverse plots en invalshoeken, maar Van Hove en scenograaf Versweyveld hebben de teugels strak in handen. Een vernuftig gebruik van live video geeft aan de toeschouwer het gevoel bij de acteurs op schoot te zitten. Zoals in die intens mooie eindscène tussen Myrtle en Maurice, waar met Neil Young op de achtergrond de buitenwereld langzaam verdwijnt en je helemaal opgezogen wordt in de zekerheid dat alles, álles goed komt. Verbluffend acteurstheater zoals wij het alvast zelden op dit niveau gezien hebben.