Aankomst van de walvissen

In de voorstelling Aankomst van de Walvissen komen ijsblokken voor, een plexi kubus, rook, een zingende tafel en een kermende vaas, en een monument. Er is een ijsbeeldhouwer, er is een danseres, een meisje dat beitels slijpt, en drie mensen die een tekst in steen beeldhouwen. Er is een tekst te horen van Peter Verhelst. Toen Peter Verhelst en zijn vriendin Maud Bekaert in Hermanus (Zuid-Afrika) op de pier naar de walvissen stonden te kijken, zagen ze dat niet de walvissen het wonder waren, maar het verlangen van de mensen om de walvissen te zien. Dat inspireerde tot de voorstelling waarin de toeschouwer uitgenodigd wordt om te kijken, om actief mee te gaan met de acteurs naar een monument waarvan de betekenis pas op het einde van het stuk duidelijk wordt.

We kijken met het hoofd inde nek, schouder aan schouder / in de zon opdat we niets missen van het moment / waarop we hebben gewacht. / Alsof je leven hiervan afhangt / kijk je naar de zee, de zon boven de zee. De gil van het kind, / de roerloos hangende meeuw van de gil van het kind. De ene / ademhaling waarin de zon zo trillend, waarin de walvis zo zwart / uit het diepe duistere zuchten van de zee oprijst, dat ene ogenblik / waarin de zon zo blikkert dat hij de walvis opslokt / en uitwist.

Aankomst van de Walvissen is geen teksttheater, is zeker geen participerend theater, misschien eerder ervaringstheater. Omdat het belangrijk is dat de toeschouwer voorbereid wordt om goed te kunnen kijken, wordt de zaal al een halfuur voor de voorstelling opengesteld voor het publiek.