Brief aan mijn rechter

Focketyn speelt subtiel het spel: hij charmeert en beangstigt, windt om de vinger en stoot af. Net zoals zijn alterego Alvoine. - De Morgen

Met Brief aan mijn rechter schreef Georges Simenon een demonisch boek over de liefde. Hoofdpersonage is de arts Charles Alavoine, veroordeeld voor het vermoorden van zijn minnares, maar niet met voorbedachte rade. In zijn brief probeert Charles zijn rechter ervan te overtuigen dat hij de moord wél bewust heeft gepland en uitgevoerd, sterker nog, dat het een moord uit liefde was. “Jullie hebben geen idee van de vereniging van twee wezens en van de hoogtepunten die hun hartstocht kan bereiken.”

Simenon, de geestelijke vader van de wereldberoemde detective-met-pijp Maigret, heeft honderden romans op zijn naam staan, vertaald in meer dan 50 talen en met een verkoop van om en bij het half miljard boeken. Ook al was hij een tijd- en geestesgenoot van Albert Camus, Simenon heeft nooit dezelfde kritische erkenning gekregen. Zelf zegt hij vooral door Dostojevski en Tolstoj beïnvloed te zijn, en het is inderdaad die geest die door zijn boeken waart. Zijn boeken zijn in essentie allemaal studies over het menselijke falen en over de onuitwisbare schuld die de mens van generatie op generatie meesleurt. Zijn hoofdpersonages zijn bodemloos: ze drinken, stelen, liegen, vloeken, zweren, vrijen, moorden of plegen zelfmoord, etc. Vaak zijn het mannen die tot het besef komen dat ze niets te verliezen hebben en de sprong maken naar een ander soort leven. Die sprong is even vitaal als destructief.

Ook de arts in Brief aan mijn rechter waagt de sprong. Na twee huwelijken die min of meer beantwoorden aan de verwachtingen van zijn milieu en familie, stort hij zich in een grondeloos avontuur met de al even grondeloze Martine. Beiden weten dat hun verhouding gedoemd is om vernietigd te worden, maar in afwachting van de ondergang vieren ze de liefde.