De asielzoeker

met Elsie de Brauw, winnares Theo d'Or 2006 en Wim Opbrouck, nominatie Louis d'Or 2006 Christian Beck vertaalt gebruiksaanwijzingen. Ooit was hij een gevierd schrijver, maar schrijven heeft hij opgegeven toen hij ontdekte dat succes een illusie is waarachter de mens zich verschuilt. Net zoals liefde, solidariteit en idealisme. Beck wordt de grote ontmaskeraar van illusies. De liefde ontmaskert hij door systematisch naar de hoeren te gaan, het succes door een anoniem leven te leiden, de solidariteit door onverschillig te blijven bij een wereld die in brand staat. Maar dan wordt zijn vrouw zwaar ziek, en op de koop toe neemt ze een asielzoeker in huis. Samen met de nieuwe man van zijn vrouw vlucht Beck de werkelijkheid in. Hij ontdekt, doorheen de pijn en de vernedering, nieuwe mogelijkheden tot geluk en liefde. De asielzoeker naar Grunbergs veelvuldig bekroonde roman uit 2003, is geen statement over de situatie van de asielzoeker in onze samenleving. Toch is het een politiek boek. Beck en zijn vrouw belichamen immers de dodelijke vermoeidheid van de westerse mens. Het personage van de asielzoeker staat in al zijn ongrijpbaarheid voor een ander soort mens. Hij komt en gaat, op hem lijkt het gewicht van het oude continent niet te drukken. Tegelijk houdt hij Beck een spiegel voor, door de draad van het idealisme op te pikken waar Beck hem – lang geleden – liet liggen. Wanneer hij aan het slot van het boek Europa verlaat ‘om zijn volk te bevrijden’, laat hij niets achter, maar wat blijft is de vage echo van een vitaliteit die Beck ergens verloren is geraakt. Johan Simons regisseert de bewerking van deze roman als een denkoefening over de (westerse) mens en de wereld waarin die leeft. In de driehoeksverhouding tussen Beck, zijn vrouw en de asielzoeker toont zich niet enkel onvermogen, maar gloort iets van een toekomstbeeld. De personages van De asielzoeker beseffen hoe beperkt hun mogelijkheden tot liefde en geluk zijn, en hoe belangrijk het is om te leren leven met lijden en pijn. Juist dat is voor Simons een troostende gedachte. Geert Sels in De Standaard: “De asielzoeker is een hooglied van de liefde, dat tragisch genoeg wordt gezongen als het te laat is. (…) De beginscène zal me tot het einde van mijn dagen bijblijven. Elsie de Brauw en Wim Opbrouck zitten dicht bij elkaar en vormen in het schemerdonker een twee-eenheid. Samen zíjn ze de Vogel. Hun schrille vogelkreten maken deel uit van een spel én voorvoelen de angst en het verdriet bij de dood.”

Première 21 oktober 2005 in NTGent schouwburg