Diplodocus Deks

Ergens in een grensgebied niet ver van Frans-Vlaanderen is de tijd blijven stilstaan. Een kabellift draait doelloos toertjes tussen de Bruineberg en de Groeneberg, in een landschap dat hoogstens heuvels kent. Onder de grond zijn, door een amateurarcheoloog genaamd Deks, beenderen gevonden van een voorhistorisch beest - allicht een diplodocus. Maar de kleine gemeenschap die het gebied bewoont, ligt daar niet van wakker. Tot een vreemde snuiter met een buitenissig plan op de proppen komt. Hij stelt voor om de potsierlijke kabellift af te breken en een dino-park te beginnen.

De man in kwestie - bruin van buiten, wit van binnen - zwaait met oliedollars en kent behalve perfect beschaafd West-Vlaams ook de knepen van de geglobaliseerde economie. Hij voorspelt de gemeenschap een nieuw elan en grote winsten, zolang alles maar bij het oude blijft. Dat geconserveerde, tot fossiel geworden Vlaanderen heeft volgens hem alles om een toeristische trekpleister van wereldformaat te worden. Zijn plannen schudden de kleine gemeenschap dooreen. Het dino-park is weliswaar geen lang leven beschoren, maar de naschokken sparen niemand. In het stuk wordt het procédé van de omgekeerde vertelling gehanteerd. Alles begint met de woede en ontgoocheling van de dorpsbewoners die zich bedrogen voelen door projectontwikkelaar Saïd Matthyssen. Een oude vrouw - ze lijkt zo weggelopen uit het koor van een klassieke Griekse tragedie - filosofeert over het onheil dat over de gemeenschap kwam.

Daarna keren we ‘in time’ terug naar het begin van het verhaal. Door die techniek worden de personages en hun relaties langzaam ontrafeld en teruggebracht tot de essentie. Of zoals Lanoye het formuleerde: “Diplodocus is echt een ensemblestuk, een kleine fanfare van de wanhoop of een harmonie van de wanorde. Elke rol moet zijn moment, zijn monoloog en zijn gelijk hebben.” De voorstelling, aanvankelijk door NTGent en KVS Brussel geconcipieerd als grote zaalproductie gaat nu spelen op buitenlocaties. De berg aarde die vorig seizoen in het klassieke lijsttheater de scenografische arena van conflicten was, wordt nu op een stadsplein of in een weide neergepoot.

Première op 8 mei 2004 in NTG Groot Huis