Door de bomen het bos

Vreemd om zien: op een heuvel staan ‘s nachts en naar beneden kijken, naar de vallei. Allemaal lichtjes, alsof er een enorme kerstverlichting tegen de grond hangt van een paar vierkante kilometer. En daartussen rode en witte lampjes die zich langzaam voortbewegen. Door die enorme kerstverlichting loopt ook een zwarte streep, met kranen naast en schepen op. De zwarte streep, die stinkt als het een tijd niet regent. En kijk! Daar! Langs die zwarte streep een oude vrouw, voetje voor voetje.

Ze spreekt tegen het water. ‘Albert’, zegt ze : ‘‘t Is hier Maria, ‘t is ‘t volgende. Er zijn er die zeggen dat het geen accident was, maar dat ge er gewoon ingesprongen zijt. Ik wil dat nu toch wel eens weten. Wanneer komt ge mij halen? Waarom zegt ge niets? Morgen, zegt ge? Morgen is goed, ik zal er zijn, dan heb ik nu nog 24u. Ik laat u, ik ga naar mijn bank, dat ik er ben voor iedereen wakker wordt.’

Het wordt licht en op honderden plaatsen lopen wekkers af, schieten mensen wakker, lopen ze, vliegen ze, blaffen ze, de rush is begonnen. Poppenkast! Maria zit op haar bank, kijkt en weet alles, van iedereen. In de 24u die haar nog resten zal ze in de stad sporen nalaten. Mensen andere wegen laten inslaan, zorgen dat mensen bij elkaar komen, van elkaar afgeraken, of mekaar terugvinden. Aan het einde van de laatste 24 u van Maria zullen we iedereen kennen in de stad en niets zal ooit nog zijn zoals het was, wanneer Albert haar komt halen de volgende ochtend.

Een spektakel voor heel veel poppen en 4 manipulatoren-acteurs die de wensen van Maria realiseren.