Dragelijk

Het lot van lelijk zijn, niemand heeft daar zo mooi over geschreven als Michel Houellebecq. Nog vóór hij dat deed in zijn wereldberoemde roman Elementaire deeltjes, wist hij in zijn eersteling De wereld als markt en strijd al schrijnend ervaarbaar te maken wat het is om geheel en al onaantrekkelijk te zijn. Brigit, net dertig, informatietechnologisch ingenieur, goede baan, heeft op de liefdesmarkt geen schijn van kans. Ik voel mij een in cellofaan verpakte kippepoot. Met mijn uitpuilende ogen lijk ik op een kikker. Een kikker in een vissekom. Een die kan rekenen en kan organiseren. Een kikker met een diamanten kroon en een gouden mantel. De jonge, Duits-Nederlandse actrice Yvon Jansen, in 1999 door Theater Heute uitgeroepen tot 'Nachfolger-Schauspielerin des Jahres' schittert in Tragbar [Dragelijk], geregisseerd door Johan Simons. Zij speelde deze tekst in juni 2001 op het monologenfestival van het Schauspielhaus Zürich, dat geleid wordt door Christoph Marthaler. Zij deed dat ergens achteraf, in een nog ongebruikte geluidsstudio. Het werd de hit van het festival en de voorstelling kwam op het gewone repertoire van het Schauspielhaus. Niets kan de momenten tegenhouden, waarin het gevoel van volstrekte eenzaamheid, het besef van algehéle leegte en het voorgevoel dat mijn leven onafwendbaar op een catastrofe afstevent, mij in een toestand van onveranderlijk en hevig lijden doet verzinken. Toch heb ik geen zin om dood te gaan.

Première op 23 februari 2005 in NTGent Arca