Gif

Winnaar Taalunie Toneelschrijfprijs 2010
Elsie de Brauw winnaar Theo d'Or 2011 voor haar rol in Gif
Winnaar Toneelkijkersprijs Theater aan het Spui, den Haag

Tien jaar na hun scheiding ontmoeten een man en een vrouw elkaar voor het eerst weer, op de plaats waar hun enige kind begraven ligt. Hij woont in Frankrijk en heeft er een nieuw leven opgebouwd, zij is blijven wonen in hun huis en kan de gedachte aan een nieuw leven niet verdragen. De reden voor hun samenkomst is een brief waarin de herbegrafenis van hun kind wordt aangekondigd omdat er gif in de bodem is gevonden. Tijdens de paar uren die ze samen hebben, tasten ze elkaar af en proberen hun geschiedenis weer op elkaar te leggen. Maar terwijl zij op zoek is naar iemand om samen op te gaan in het verleden, zoekt hij naar iemand die hem zegt dat het goed is om een punt te zetten achter het verleden. Steeds meer blijkt hoe het gestorven kind hun beider levens vergiftigd heeft. Allebei zijn ze verscheurd door verdriet, maar slagen er niet in om samen te rouwen. Tot het moment dat ze de kwetsbaarheid hebben om terug te keren naar het verleden, naar het sterfbed van hun kind. ‘Ik had jou vast, en jij hem, je zong heel zachtjes’. Elkaar vasthouden en zingen, is het genoeg om alsnog te worden gered?

Gif is een nieuwe theatertekst van Lot Vekemans. Eerder schreef zij Zus van, gespeeld door Elsie de Brauw, over Ismene, de ‘vergeten’ zus van de antieke heldin Antigone. Ook Gif gaat over mensen die proberen te leven met ‘wat er niet is en wel had moeten zijn’. Lot Vekemans oordeelt niet over haar personages, maar dringt diep door in het menselijk tekort. Haar stuk is een dans van de onvolmaaktheid, een intense dialoog tussen twee mensen die blijven zoeken naar dat ene woord, die ene beweging waarin het verleden tot rust zou kunnen komen.

Quotes uit de pers:

'Een nieuwe parel aan de kroon van NTGent.' - Knack

'Met humor, kleine gebaren, een stem die het evenwicht zoekt tussen zacht en hard, en vooral, met een betrokkenheid die je nauwelijks in vraag durft stellen, houden Elsie De Brauw en Steven Van Watermeulen het stuk anderhalf uur kaarsrecht overeind.' - De Standaard

Van Watermeulen is als de man een rots in deze kolkende branding - hij speelt de rol bijna stoïcijns, met af en toe een uitbarsting. De Brauw laat alle facetten van haar onderdrukte wanhoop zien.’ – De Volkskrant (Hein Janssen)

In een meesterlijk ontwikkelde dialoog ontmoeten een man en een vrouw zich na jaren om van een groot verdriet te genezen waar eigenlijk geen woorden voor bestaan. – Theatermaggezien

Met Gif levert NTGent een aangrijpend rouwportret, intens vertolkt door Steven Van Watermeulen en vooral Elsie de Brauw. Lot Vekemans steekt Duras naar de kroon met haar tekst en regisseur Johan Simons sublimeert zijn ervaring. – De Morgen