Het meisje dat te veel van lucifers hield

Die veelheid, waar af en toe een prachtig beeld bovenuit steekt – broer en zus huilend als wolfsjongen – doet je rationeel en emotioneel, de tel kwijtraken.
- De Morgen

In zijn veelgeprezen boek La petite fille qui amait trop les allumettes (1998) laat de Canadese schrijver Gaétan Soucy (1958) een half volwassen meisje aan het woord. Zij beschrijft de gebeurtenissen sinds de dood van haar vader. Samen met haar broer is zij door de getormenteerde vader weggehouden van de wereld, in een groot en even wonderlijk als sinister kasteel.

Nu de vader er niet meer is, trekt het meisje de wereld in, ontmoet er haar 'prins' en schrijft voor hem haar verhaal. Haar grootste houvast, afgezien van het kind in haar buik, is de taal, een vreemde mengeling van directe spreektaal en verheven literair idioom.

Hoe gruwelijk en tragisch haar geschiedenis ook is, dankzij haar taal kan zij toch een poëtische verbeelding opbrengen en een haast ongerijmde hoop koesteren op een zinvolle toekomst.