Ik val... Val in mijn armen

Als ik val, zal jij er dan zijn om me op te vangen? Het is opmerkelijk hoezeer de country- en americana-muziek ‘falling’ in breedvoerige schakeringen verklankt. Songs van artiesten als Johnny Cash, Emmylou Harris, Patsy Cline, Dolly Parton en June Carter – om er maar enkele te noemen - hebben het er herhaaldelijk over. Vallen, wegglijden, bezwijken… de smachtende hunkering naar een veilig vangnet, die geruststellende gedachte dat een ander er zal zijn om je op te vangen, te koesteren en te troosten.

Pathetische songs, zeer theatraal ook. Gebeten door de country-feel speelde Wim Opbrouck al een tijdje met de idee er een warmhartig winterprogramma rond op te bouwen. ‘Wilde Lea’ Els Dottermans bleek nog voldoende ruimte te hebben in haar agenda om samen dit idee verder uit te werken. Nog maar eenmaal deelden ze zingend het podium: bij het afscheid destijds van de Antwerpse cultuurschepen Eric Anthonis zongen ze… André Hazes. Het worden ook nu duetten, een bijzonder theatrale vorm van zingen, vol muzikale dialogen en gesprekken. Soms ook ‘antwoordsongs’: een solosong die een persoonlijke reactie levert op een klassieker uit het genre. Geen authentieke versies maar diepgaande bewerkingen, songs ontleed en ontkleed, doorgaans ook vertaald en hertaald door uiteenlopende creatieve geesten in diverse tongvallen. Met uitstapjes op onverwachte paden, zoals de verrassende link tussen country en Brahms’ meerstemmige volksliedbewerkingen of een brug naar overbekende chansons uit ons taalgebied. Els en Wim zien het heel breed. En link country en americana niet met cowboys en squaredances: Calexico, Norah Jones en Mark Knopfler zijn de ijkpunten. Ron Reuman, die met Wim Opbrouck destijds TV-Tunes K.N.T. maakte, vormt de drummende spil van de veelbesnaarde begeleidingsband met Axl Peleman (Ashbury Faith en Camden) en Marty Townsand. Producer Jo Francken zit aan de mengtafel en Johan Simons ensceneert.