Nero

Bedwelmend om zoveel zwarte soberheid te ondergaan. - NRC Handelsblad Peter Verhelst heeft het ambitieuze plan om met elke acteur of actrice uit het vaste ensemble van NTGent een ‘monoloog’ te maken. Deze monologen zijn niet steeds voorstellingen met slechts 1 acteur. Het kunnen ook voorstellingen zijn waarin een bepaald acteur de titelrol vertolkt. Eerder werd reeds Lex gemaakt (gebaseerd op de figuur van Alexander de Grote) met Kristof Van Boven. Vorig seizoen maakte Peter met Aus Greidanus jr. Julius Caesar (waarin naast Aus ook Kristof Van Boven de rol van Brutus speelde). Dit seizoen creëert Wim Opbrouck, samen met Peter Verhelst, de productie Nero. De geschiedenis heeft Nero afgeschilderd als een paljas, een man die zo graag dichter had willen zijn, een verwijfde lafaard die niet eens zelfmoord kon plegen. Een wrede keizer die Christenen als fakkels gebruikte, en die zijn geliefde stad Rome als brandend decor wilde voor zijn gezangen. Andere bronnen verheerlijken Nero als een begenadigd heerser. Wim Opbrouck is de kleine Nero, de jongen die bezeten is van de muziekjes die overal hoorbaar zijn. Het jongetje dat in zijn eigen stad op zoek gaat naar iemand die met hem wil spelen. Het jongetje dat in het donker zingt om zijn angst te bezweren. De jongen die dieren uit nieuwsgierigheid open snijdt. Uit liefde. Altijd op zoek naar iets warms, iets liefs, iets zachts. Verhelsts tekst Julius Caesar leest als een onheilspellend, vlijmscherp gedicht. De voorstelling beleef je als een overrompelende trip doorheen de politieke en maatschappelijke inzichten van Caesar. - Knack Een indringend geheel dat je, met die fraai uitgewerkte genadeloze tijdloosheid van zijn thema, geïmponeerd achterlaat.- De Volkskrant