Trixie Whitley

Trixie, dochter van de betreurde Chris Whitley, opgegroeid aan deze en gene zijde van de Oceaan, tussen de podia en de opnamesessies van haar vader en in zijn aanwezigheid volledig in de muziek ondergedompeld.

Intussen voor in de 20, met een staat van dienst die best kan geïllustreerd worden aan de hand van de namen van de artiesten die kozen om met haar samen te werken: Meshell Ndegeocello, Chocolate Genius, Sean Lennon, Malcolm Burn, Robert Plant … En niet in het minst producer Daniel Lanois met wie ze de band Black Dub oprichtte (+ Brian Blade en Daryl Johnson). Als Black Dub zou ze dit jaar op Gent Jazz spelen, maar door een motorongeval van Lanois kon dit niet doorgaan. In de plaats kwam een experimenteel project met Mark Ribot en een strijkerskwartet, algemeen onthaald als hét concert van het festival.

Begin november komt de langverwachte plaat van Black Dub op de markt. In de loop van 2011 verschijnt de soloplaat van Trixie Whitley. Samen met gitarist Kas Longman kunnen we eind december al voorproeven. We quoten graag deze concertrecensie (een uitverkochte Handelsbeurs voorjaar 2010): "Het ene moment zong ze ingetogen en intiem, om dan in een volgende song alle remmen los te gooien met een rauwe energie die je niet zou vermoeden achter dit frêle meisje van tweeëntwintig. Haar stemgeluid is fenomenaal."

Support is Jeff Taylor, getalenteerde gitarist-zanger uit New York. De nummers op zijn debuutplaat "Frustration In Time Travel" gaan van het dromerige 'Late Night' en 'Two Left Feet' tot het donderende, grommende titelnummer waarin Taylor slaapproblemen, dikke politici en gekke ex-vriendinnetjes opvoert.