Recensie - De onmogelijkheid van liefde

In het kader van het Theaterfestival speelt het NT Gent “Platform” in de Bourla van Antwerpen. Een geselecteerde voorstelling met plannen om het volgende seizoen door Nederland en Vlaanderen te trekken, dus zijn de verwachtingen hooggespannen.

“Platform” is gebaseerd op het gelijknamige boek van Michel Houellebecq. Houellebecq is een Franse cultschrijver die de stempel “cynisch en meedogenloos voor de westerse samenleving” niet gestolen heeft. Het verhaal draait rond de passionele liefde tussen de hoofdpersonages Michel en Valérie. Ze hebben elkaar leren kennen op een Club Med–vakantie en na een eerste seksuele contact klikt het wonderwel en worden ze zowaar verliefd op elkaar.

Deze liefde, zo wordt herhaaldelijk beklemtoond, is een grote uitzondering in onze samenleving. Michel ziet de westerse wereld als een decadent en stervend dier. De westerse mens is te individualistisch geworden en kan gewoonweg niet meer genieten. Hij zoekt voortdurend genot maar door zijn drang naar onafhankelijkheid en zijn onmacht om zich over te geven is genot onmogelijk geworden. Dé oplossing voor dit grote probleem is volgens Michel sekstoerisme. De derde wereld heeft niets behalve een lichaam en ongerepte seksualiteit. De westerlingen hebben geld en zoeken juist naar dit authentieke. Valérie en het kapitalisme vinden Michels idee fantastisch en het reisbureau beleeft de tijd van haar leven. Tot Valérie omkomt bij een terroristische aanslag op een toeristenbordeel.

Doorheen heel de voorstelling voel je de onhoudbaarheid van het westerse luxeleventje dat Michel en Valérie leiden. De vernietiging komt van twee kanten. Van binnenuit verteert het kapitalisme zichzelf. Je ziet dit in het scènebeeld dat bestaat uit de restanten van het vorige stuk van regisseur Johan Simons, “De asiezoeker”. Het is een grote hoop waardeloos strand– en tuinmateriaal. Gedurende het stuk vernielen de acteurs wat er nog rest van dit decor. Van buitenaf is er het geweld van zij die niets hebben. Het verhaal kent korte gewelddadige flashes rond aanslagen en het geweld in Parijs.

Dit is een stuk dat je doet nadenken en waarin vooral de filosofie op de voorgrond komt. Toch weet Simons er voldoende tempo in te brengen en door een uiterst doordachte regie een pareltje te maken van dit stuk. Dottermans en Van Watermeulen doen die parel nog wat feller schitteren door twee personage van vlees en bloed neer te zetten. Je hangt werkelijk aan hun lippen en sleurt zo alles en iedereen de verdoemenis in.

“Platform” heeft zijn plaats in de selectie van het beste theater van 2006 verdiend. Mooi is het allemaal niet, maar het geeft je denkvoer om weken mee zoet te zijn.

Cutting Edgen, Arnaud Deflem, 30-08-2006