Recensie Hans en Grietje

Met deze Hans en Grietje pikt het NTG een oude traditie op: een familievoorstelling voor het einde van het jaar. Dit is een leuke voorstelling, zowel voor kinderen als voor volwassenen.

Alleen de operaliefhebber zal op zijn honger blijven zitten, want hier zijn slechts een paar fragmenten van Humperdincks schitterend werk te horen. Ze werden bewerkt door Christoph Homberger, van wie de specialiteit een zoetgevooisde samenzang is. Die steeg twintig jaar geleden al op in de voorstellingen van Christoph Marthaler, en klinkt vandaag nog altijd even bedwelmend. Hier mag Wim Opbrouck ook nog eens zijn verrassend gave hoge noten zingen, tot ieders tevredenheid.

Aan de band van een koekjesfrabriek

Het verhaal zelf is erg vrij aangepakt. Hans en Grietje, dat gaat over een peperkoeken huisje. De bewerkers zijn naar de bron gegaan, en plaatsten de actie in een koekjesfabriek. De acteurs staan aan de lopende band en behandelen honderden dozen. Deze arbeid wordt opgeleukt door enkele moppen en fratsen, al kan er met deze situatie nog veel meer gedaan worden.

In het tweede deel stappen we dan het sprookje binnen. Homberger is Grietje en Opbrouck Hans. De derde speler, de Duitse acteur Andreas Grötzinger verschijnt plots als een akelige heks. Hans verdwijnt in de kooi, die uit de toneeltoren naar beneden komt. Als Grietje hem bevrijdt, moet de heks eraan geloven. Ze wordt op de lopende band gezet en verdwijnt in de machine, die dan ook ontploft.

Regen van speculoos en peperkoek

De makers, met Servé Hermans als regisseur, schuwen de truken van de foor niet. Daar is de heks, daar, daar, daar!, behoort daarbij. En werken doen ze, die oude formules. Als de acteurs de zaal vragen om mee te zingen, dan wordt daar enthousiast op ingegaan.

Deze voorstelling is een coproductie met Schauspiel Köln, zodat er op het toneel een wirwar van Duits en Nederlands is te horen, en de acteurs letten er goed op dat ze het jonge volkje in hun Babel niet kwijt raken. Als de voorstelling voorbij is, grijpen de acteurs naar een grote mand en zorgen voor een regen van speculoos en peperkoek ( met de groeten van de sponsor). Dat doet denken aan de Bread and Puppet Theatre, een Amerikaans gezelschap dat vond dat als je niet veel aan de voorstelling had gehad, je tenminste met wat brood naar huis mocht. Te oordelen naar de vele lachende gezichten in Gent, had men wel van de voorstelling genoten en waren de koekjes slechts de kers op de taart (als u mij de manke vergelijking wil vegeven).

Het is altijd een hartverwarmend gevoel, als men kinderen (bij de première waren er dat een honderdtal) ziet binnenstappen in de grote schouwburg en de grote ruimte ontdekken waarin de magie van het theater gebeurt. Hopelijk zet het NTG de traditie van de familievoorstelling verder, want op deze momenten is een stadstheater werkelijk van iedereen.

- Johan Thielemans, Cobra.be