Recensie - Platform staat Midden in de Wereld

Seks, maatschappijkritiek en cynisme worden vaak in één adem genoemd met Michel Houellebecq, het enfant terrible van de Franse literatuur. NTGent brengt nu zijn Platform op de planken. Het is opnieuw een invraagstelling van onze dubbelhartige maatschappij, hoewel regisseur Johan Simons pertinent weigert Houellebecq als louter cynisch te interpreteren. De voorstelling begint met het einde: de bomaanslag. Op de ruïnes van het decor van De Asielzoeker valt een ton puin neer, waarop de personages recht krabbelen. Michel (Van Watermeulen) is een verveelde ambtenaar op het ministerie van Cultuur. Met de erfenis van zijn vader trekt hij op groepsreis naar Thailand. Daar wordt hij verliefd op Valérie (Dottermans), een succesvolle reisagente. Samen met Valéries baas Jean-Yves (Weemhoff) bedenken de twee een nieuwe ‘formule’ voor de aan populariteit inboetende vakantieclubs: het sekstoerisme. Een schot in de roos, tot een moslimterrorist de droom aan stukken rijt.

Het verhaal levert alvast genoeg stof tot nadenken over de islam en het failliet van de Westerse consumptiemaatschappij. Maar Simons houdt ervan de grote verhalen te vertellen aan de hand van de kleine. De prachtig uitgekiende scenografie van Bert Neumann blijkt daarbij de grote troef van deze voorstelling. Struikelend over de brokstukken zoeken de personages hun weg uit de liefdeloosheid. Terwijl de oplossing voor Michel en Valérie echter ligt in het loskoppelen van liefde en seksualiteit, is het tegendeel waar voor Jean-Yves en zijn vrouw Audrey (Remmers), zoals blijkt uit de schrijnende scène waarin Audrey verhaalt hoe ze in een sm-club een man tot bloedens toe foltert.

Van Watermeulen en Dottersmans doen als rasacteurs wat ze moeten doen, hoewel hun nonchalante speelstijl af en toe de inleving in hun relatie dreigt te ondermijnen, Remmers en Weemhoff vinden een aardige balans tussen slapstick en wrangheid. En dan is er nog Aisha (Dierickx), een moslimmeisje die haar ontluikende seksualiteit gebruikt als integratiemiddel, en Yassin (Van Rompay), de zelfmoordterrorist die als een engel des doods over het speelvlak dwaalt.

Platform is net als De Asielzoeker een waardige vertelling over de diverse vormen van liefde en moraal, hoewel die liefde bij Houellebecq nauwelijks bestaansrecht krijgt. Die pil tracht Simons te verzachten door het einde – de bomaanslag – aan het begin van de voorstelling te plaatsen en zo het buitengewoon incasseringsvermogen van de mens te benadrukken. Echt hoopvol stemde ons dat niet, maar Simons en zijn ploeg zitten met hun ‘midden-in-de-wereld’ saga zeker op de goede weg.

Zone 09 Stadsmagazine, Katrien Brys, 21-12-2005