Was will das Weib? Een goed wijf wil lachen.

Els Dottermans is lang op onze netvliezen blijven plakken zoals ze in 1991 als Wilde Lea op de podia stond te zingen dat het de allereerste keer was. Als erotische prikkel - juist ja, ik ben een man - maar ook als zangeres. Dat wijf kon meer dan enkel toneelspelen.

Zaterdag was Dottermans-de-zangeres er weer. Met een rockband achter zich, in een neplederen broek, ruig schreeuwend tegen een concurrente dat ze met haar fikken van haar man moest blijven. De vuist geheven, de luchtgitaar in aanslag. Een manwijf eigenlijk.

Het was een van de vele geestige dubbelzinnigheden in Was will das Weib, een NT Gent-productie die zaterdag in premiËre ging. Het uitgangspunt van de voorstelling was dat we ondanks eeuwen orale tradities, tienduizenden boeken en films, en nog veel meer popsongs over relaties nog steeds niet goed weten wat man en vrouw met elkaar aan moeten.

Dottermans en haar regisseur Johan Simons weefden popmuziek, literatuur - nieuwe teksten van Connie Palmen - en een theatrale enscenering in elkaar en maakten van dat gearrangeerde huwelijk een boeiende voorstelling. Ernst en luim wisselden elkaar af; de scherpe Palmen kreeg een mooi contrapunt in de songteksten van onder meer Dolly Parton, Chrissie Hynde en de Black Eyed Peas.

Palmen liet zich meteen kennen door Sigmund Freud - de bedenker van de vraag 'Was will das Weib' - lik op stuk te geven. De psychoanalyticus ontving op zijn dure sofa natuurlijk enkel gekke vrouwen. 'Alle gekke vrouwen zijn dezelfde, enkel normale vrouwen zijn verschillend', klonk het. Waarna ze een 'goede vrouw' definieerde vanuit de lach: 'Ze lachen ermee: om hem, om henzelf'.

Dottermans debiteerde de teksten met veel overtuiging en zong tussendoor een stel songs, als plaatjes bij praatjes. Ze viste het ¸bersentimentele 'Rocky' - van de Boney M-producer Frank Farian - op uit de seventies, waarna een donkere Palmen-tirade volgde over de kunst van het zoenen. 'Kussen is als eten zonder dat je iets binnenkrijgt'. En over verliefdheid: 'Als ik de jongen heb, heb ik het beste gehad, want het beste is de verliefdheid zelf.'

Hartzeer

Het publiek smulde, omdat de avond vol afwisseling zat en de toon vaak veranderde. Nadat ze Lara Fabians 'Je suis malade' gezongen had, sneed Dottermans de problematiek van het hartzeer aan. Wat een idee toch om vrouwen ermee te complimenteren dat ze 'zo intuÔtief' zijn, kreeg het publiek te horen. 'Ik ben toch geen koe?'

In dit emotionele gamma waren er tienduizenden songs mogelijk en vele waren vast beter dan diegene die Dottermans gekozen had, maar de actrice heeft gelijk dat ze haar eigen smaak liet primeren. Zo werd het veel meer h··r voorstelling.

Bovendien kregen we nieuwe vertalingen van Dolly Partons 'Jolene', snedig omgezet door Eva De Roovere, en Barbara Streisands 'Woman in love', waarvan Oscar Van den Boogaard 'Vrouw aan de rand' maakte. Mooi ook hoe Dottermans een nieuwe vertaling van 'Ne me quitte pas' (door Peter Verhelst, zie hiernaast) half reciteerde, half zong.

De avond eindigde idealistisch, met een sterk pleidooi voor de naastenliefde ('Waar is de liefde') en dan Dottermans' ultieme liefdessong, 'Every breath you take'. Want is de essentie van de liefde niet: kijken en gezien worden? Mensen willen geliefd, gekoesterd, gestreeld, gevraagd worden.

Met zo'n boodschap kunnen we het nieuwe jaar in.