Elsie de Brauw

Elsie de Brauw (°1960) a étudié à l’Académie de théâtre de Maastricht. Elle a joué pour Fact et Bonheur et ensuite pour Theatergroep Hollandia notament Prometheus, Perzen, Fenicische vrouwen, Menuet, Industrieproject 1 : KLM Cargo,  De val van de goden. Elle a en plus créé Vuile dieve en collaboration avec Paul Koek. Elle a également travaillé avec d’autres ensembles ainsi que Het Zuidelijk Toneel (Thyestes et Decadence, mis en scène  par Dora van der Groen, Trojaanse vrouwen, Hard brood) et De Tijd (Bérénice). Pour ZTHollandia, Elsie a joué dans Het land, Truus en Connie et GEN.

En 2002, elle était active dans le spectacle de théâtre musical Bacchanten et De metsiers. En 2003, elle a interprété un rôle dans Vrijdag, pour lequel elle a été nominée pour le Theo d’Or (meilleure actrice principale). En outre, elle a joué dans Offertorium de Gerardjan Rijnders et dans Fort Europa de Johan Simons.

Elsie a fait ses débuts chez NTGent en 2005 avec De asielzoeker, une pièce de théâtre mise en scène par Johan Simons. Pour son rôle de Myrtle dans Opening Night, une coproduction de NTGent et Toneelgroep Amsterdam, elle a également obtenu le Théo d’Or pour la meilleure actrice. Ensuite elle a joué dans les pièces Oresteia (2006), Instinct (2007), Vergeten Straat (2008), Gif (2009) - pour lequel elle a reçu le Theo D’or en 2011 - et La Grande Bouffe (2010). En 2011, elle a joué dans Kinderen van de Zon, mise en scène par Ivo van Hove.

Pendant le Salzburger Festspiele 2010, elle a joué dans Angst, une adaptation du roman de Stefan Zweig. La pièce de théâtre était mise en scène par Jossi Wieler.

Elsie de Brauw a régulièrement joué dans des feuilletons et des films tels que Antonia et Uitgesloten. Au Festival du cinéma Néerlandais elle a reçu le Gouden Kalf 2007 (meilleure actrice) pour son interprétation dans le film Tussenstand (Mijke de Jong, 2007).

En 2005, elle a joué dans une version néerlandaise et allemande le monologue couronné Zus van de Lot Vekemans. Elle collabore régulièrement avec Münchner Kammerspiele ou elle a mis en scène entre autres Zus van (Schwester von) et Gif (Gift).

Les deux années précédentes, Elsie a joué dans Platonov, Vals et Tauberbach. Un documentaire Elsie de Brauw - Like it here ? a été crée sur le processus de répétition de Tauberbach. En août 2014, le documentaire a été montré dans le programme documentaire Het uur van de wolf sur la NPO.

Dans la saison 2015-2016, Elsie jouera dans Accattone, De kersentuin de Johan Simons et Learning how to walk de Benny Claessens.

Elsie donne des cours de drame au Conservatoire de Gand.

gerelateerd nieuws

Gif/ Poison is een hit in New York

geschreven op 28 april 2015

Op 2 december verscheen in het NRC: Het toneelstuk Gif/ Poison door de Nederlandse schrijfster Lot Vekemans is een groot succes in New York.

lees meer

Wereldpremière die Fremden/ De vreemden tijdens de Ruhrtriënnale

geschreven op 28 april 2015

Op vr 2 september 2016 ging die Fremden in première tijdens de Ruhrtriënnale in Marl. Bekijk hieronder de foto's.

lees meer

Kinderen kijkt naar De kersentuin

geschreven op 28 april 2015

Onze kinderen kijkt! jury ging naar De kersentuin kijken. Elsie de Brauw polst of ze de voorstelling konden smaken. 

lees meer

gerelateerde persartikels

Recensie Kosmopolis - De Standaard

geschreven op 28 april 2015

Simons' gouden vondst is om van die traders net kleine, nukkige kinderen te maken die verstrikt zijn in hun eigen fantasiewereld.

- Filip Tielens, De Standaard, 26-09-'17 

Recensie Kosmopolis - De Volkskrant

geschreven op 28 april 2015

Simons trekt het verhaal behendig uit het realisme. De voorstelling neemt groteske dimensies aan, waar het verhaal eigenlijk om vraagt.****

- Vincent Kouters, De Volkskrant, 26-06-2017

Recensie Kosmopolis - NRC Handelsblad

geschreven op 28 april 2015

De sleutel tot Simons’ regie ligt in verveling: Bokma is het verwende jongetje op het schoolplein dat alles heeft. Zijn tegenspeler is Bert Luppes in de rol van Benno Levin, felle anti-kapitalist en latere moordenaar van Packer. In de openingsscène zit Luppes in de zandbak en houdt een dreigende monoloog over hoe hij eens iemand die rijk is zal doden. Verveeld is Bokma ook jegens zijn vrouw Elise Packer, gespeeld door Elsie de Brauw in een rol die steeds aangrijpender wordt omdat zij wél volwassenheid in haar spel brengt.

- Kester Freriks, NRC Handelsblad, 25-09-2017

Recensie Kosmopolis - De Morgen

geschreven op 28 april 2015

De acteurs gedragen zich net zo grillig als spelende kinderen. Vooral Bokma en De Brauw slagen erin zowel het kind als de volwassene tegelijk op te roepen. Het is een optimistische noot in dit gitzwarte stuk: als we weer leren spelen in plaats van steeds maar te rekenen en te tellen is er misschien nog hoop. De score van Eric Sleichim voor vier saxofonisten en een 'electro-boy' zet die idee kracht bij. 
- Pieter T'Jonck, De Morgen, 25-09-2017

Recensie Kosmopolis - Trouw

geschreven op 28 april 2015

Bokma is Eric Packer èn het jongetje dat de macht heeft over de speelplaats, Mandela Wee Wee is in meerdere functies in dienst bij Eric èn een meelopertje, De Brauw is de vrouwen in Erics leven èn een verrukkelijk, springerig meisje en Bert Luppes is moordenaar Benno Levin èn het jongetje met wie niemand wil spelen. Het verhaal wordt muzikaal ondersteund door electronica van Benjamin Dousselaere en saxofoonkwartet Blindman. 

- Sandra Kooke, Trouw, 25-09-2017

Recensie Theatermaggezien: Gif

geschreven op 28 april 2015

In een meesterlijk ontwikkelde dialoog ontmoeten een man en een vrouw zich na jaren om van een groot verdriet te genezen waar eigenlijk geen woorden voor bestaan.

- Theatermaggezien, 18-05-'10

Recensie De Volkskrant: Gif

geschreven op 28 april 2015

Verdriet op toneel ziet er vanaf nu uit zoals Elsie de Brauw daar in Gif magistraal vorm aan geeft.

- Hein Janssen, De Volkskrant

Interview De Standaard: Gif

geschreven op 28 april 2015

'Het leven klopt toch ook niet'

- Interview met Elsie de Brauw in De Standaard, 09-09-'12

Download artikel

Zone 09: Recensie Gif

geschreven op 28 april 2015

Regisseur Johan Simons verheft het soms te herkenbare realisme van Vekemans’ tekst tot een universele abstractie.

- Zone 09, Evelyne Coussens​

De Morgen: Recensie Gif

geschreven op 28 april 2015

Omdat tijd geen wonden heelt, is er theater.

- Liv Laveyne, De Morgen, 24-12-2009

De Standaard: Recensie Gif

geschreven op 28 april 2015

Gif is een bitterkomische hymne aan het verlies die je in alle stilte tot nederigheid dwingt.

- Sarah Vankersschaever, De Standaard, 24-12-2009

Recensie Knack: Gif

geschreven op 28 april 2015

Gif is goed ouderwets toneel in een hedendaags kostuum en een nieuwe parel aan de kroon van NTGent.

- Knack, 19-02-'10

Het Nieuwsblad: ‘De vermoorde Arabier’

geschreven op 28 april 2015

De Leeuw houdt vast aan het Westerse muziekrepertoire, wat toelaat om het begrip 'vreemdelingen' verder open te trekken. Ook wij Westerlingen vervreemden immers van elkaar. Daar hoeft geen Arabier - dood of levend - aan te pas te komen. 

- Magali Degrande, Het Nieuwsblad, 6-09-2016

Download artikel

De Morgen: ‘Weg met hokjesdenken’

geschreven op 28 april 2015

De vreemden is Johan Simons' pleidooi om vreemdelingen niet als 'het andere' te zien, maar te erkennen als de individuen die ze zijn. (...) Het resultaat is indrukwekkend, al overspeelt Johan Simons zijn hand ook wel eens.

- De Morgen, 5-09-2016

Download artikel

De Standaard: ‘God is een kolenmengmachine’

geschreven op 28 april 2015

Johan Simons raakt een zere plek aan: die van onze pijnlijke koloniale geschiedenis.

- De Standaard, 5-09-2016

Download artikel

De Volkskrant: Recensie De vreemden

geschreven op 28 april 2015

In een halfduister, schitterend toneelbeeld dolen figuurtjes rond op kolengruis. De wereld wordt groter, onze leefruimte kleiner zegt dat beeld: magistraal.

- De Volkskrant, Hein Janssen, 5-09-2016

Download artikel

Guido Lauwaert: ‘Machtig! Prachtig! Krachtig!’

geschreven op 28 april 2015

In L’Étranger uit 1942, de meest gave roman van Albert Camus [1913-1960], beschouwt de hoofdpersoon de moord die hij heeft begaan als een natuurlijk gebeuren en niet als een misdaad. Kamel Daoud [1970] heeft voor het andere doel gekozen. Zijn roman, Moussa of de dood van een Arabier, wordt erkend als een meesterwerk, in hoge mate door de Prix Goncourt du Premier Roman 2015. 
 

Nachtkritik.de: ‘Erkenne die Erlösung’

geschreven op 28 april 2015

'Etwas braut sich zusammen. Aber es lässt sich nicht fassen.'

- Nachtkritik.de, Sascha Westphal, 5-09-2016

NRC Handelsblad: ‘Overdosis vervreemding in De vreemden stoot af’

geschreven op 28 april 2015

De ambitieuze muziektheatervoorstelling Die Fremden, die vrijdag zijn première beleefde in de Ruhrtriennale, wil een onderzoek zijn naar die ‘ander’, en daarmee naar onszelf.

- Herien Wensink, NRC Handelsblad, 4-09-'16

Recensie Theaterkrant.nl: ‘We zijn allemaal vreemden’ *****

geschreven op 28 april 2015

Simons wil een Europese theatermaker zijn en theater maken over de grote Europese problemen. Met Die Fremden, een van de hoogtepunten van de Ruhrtriennale 2016, slaagt hij daar wonderwel in: met Nederlandse musici, Nederlandse, Belgische, Duitse en Estlandse acteurs maakt hij een muziektheaterproductie over een heel actueel Frans boek in een enorme Duitse fabriekshal.

- Max Arian, theaterkrant.nl, 2-09-2016

Recensie: ‘Gewoon doen is speciaal doen’ - De Standaard, 20-05-‘16

geschreven op 28 april 2015

Wie kijkt naar wat dit te betekenen kan hebben, ziet vier uur lang een poging om het zijn zelf opnieuw uit te vinden. Lopen, spreken, voelen, alleen zijn, sterven: dat zijn de vijf hoofdstukken die Claessens heeft voorzien. Doorgaans doen we dat allemaal mooi volgens plan, zeker op toneel. Wat we uitvoeren, moet nut hebben: betekenis gedeeld door geïnvesteerde tijd. Die extra betekenis haalt Learning how to walk helemaal neer.

- Wouter Hillaert, De Standaard, 20-05-'16

Download artikel

Recensie: ‘Brood en spelen anno 2016’ - Het Nieuwsblad, 20-05-‘16

geschreven op 28 april 2015

Learning how to walk heeft nog het meest weg van een bezoek aan een afhaalchinees.

- Magali Legrande, Het Nieuwsblad, 20-05-'16

Download artikel

Recensie Learning how to walk - Guido Lauwaert

geschreven op 28 april 2015

Benny Claessens heeft de aanzet gegeven. Met meer dan voortreffelijk resultaat. En toch weet hij dat deze productie een ontdekkingsreis was naar het tonen van zijn geest, met de hoop dat hij gehoord en gevolgd zal worden. Want voor hem is het theater het enige kunsthuis [atelier] waarin alle gevoelens en ervaringen een perpetuum mobile zijn. 

-  Guido Lauwaert, Gent, 2016-05-19 

Recensie Thalia: Heldin des Wartens

geschreven op 28 april 2015

Sei ist nur ein Halbsatz der Geschichte geblieben.

- Birgit Schmalmack, 26-05-'08

Download artikel

Pretentieloze schoonheid

geschreven op 28 april 2015

Haar spel is ingetogen en intiem. Helemaal alleen torst ze dit stuk op haar frêle schouders en nooit gaat ze daarbij uit de bocht.

- Thijs De Smet, Cutting Edge, 14-01-'06

Recensie Zone 09: ‘Breekbare antiheldin in NTGent’

geschreven op 28 april 2015

Het juryrapport sprak over haar Ismene als over ‘het prototype van de naamlozen’. Wij zouden Zus van het prototype van must see-theater durven noemen.

 - Zone 09

Interview Elsie de Brauw - de Gelderlander: Dwarse kersentuin, aan de rand van de afgrond.

geschreven op 28 april 2015

De regisseur en de hoofdrolspeelster wonen bijna om de hoek, in Varik. Johan Simons en Elsie de Brauw doen Tiel aan, met de Kersentuin.

- Interview Elsie de Brauw, de Gelderlander, 18-2-'16

Download artikel

Recensie De Kersentuin: ‘Eindtijdruimte’

geschreven op 28 april 2015

Bokma demonstreert een idolate ademnood bij iedere toenadering door Ljoebov (Elsie de Brauw). En hij toont talloze variaties van ultieme verwarring, iedere keer wanneer hij erachter komt dat zij iets anders beoogt dan wat hij hoopt dat zij bedoelt. Bokma's spel grenst op zulke momenten aan de slapstick van een teleurgestelde minnaar in lach-of-ik-schietfilms. Benny Claessens zet met zijn temerige dictie een utopist neer, die net zo kan zuigen en commanderen als Lopachin (die mannen zijn qua karakter meer verwant dan ze zullen toegeven), maar die steeds net op tijd met de berg quasi-maatschappelijke babbels komt opdraven die de figuur vanTrofimov zo ongrijpbaar en zo gevaarlijk maakt.

- Loek Zonneveld, De Groene Amsterdammer, 28-1-'16

Recensie De kersentuin - Het Nieuwsblad

geschreven op 28 april 2015

La Cerisaie relève d’un théâtre tellement imposant qu’à certains moments le spectateur peut le ressentir – littéralement – comme suffocant.

Les œillères portées par les personnages, l’ardeur mise à tout régler par soi-même et à se hisser hors du gouffre financier sont de belles métaphores de l’individualisme de notre temps.


- Het Nieuwsblad, Geert Van der Speeten, 1-12-2015

Download artikel

Recensie Theaterkrant: NTGent toont een Kersentuin in volle bloei

geschreven op 28 april 2015

Johan Simons maakt met De kersentuin bij ‘zijn’ NTGent een glorieuze terugkeer als artistiek directeur. ‘Een late ontdekking’, noemt de regisseur Tsjechov, en dan heeft hij het zowel over zijn werk als de mens. Met de tekst uit 1903 in de hand, maakte Simons van De kersentuin een sprankelende en actuele voorstelling over ontwortelde en van hun oorsprong vervreemde mensen. Zwalpend in een wereld in transitie, met ontkenning als wapen.

- Johan Depaepe, Theaterkrant, 10-12-'15

Recensie: Elsie de Brauw schittert in fascinerende en ontroerende Kersentuin

geschreven op 28 april 2015

Hoe meer de verschillende lagen van de voorstelling zich ontvouwen, hoe fascinerender en ontroerender deze verfrissende kijk op De kersentuin wordt.

- Robbert Van Heuven, Trouw, 28-12-'15

Download artikel

Interview Elsie de Brauw: ‘Letterlijk aan de rand van de afgrond’

geschreven op 28 april 2015

Twee weken geleden ging ‘De Kersentuin’ van NTGent in Nederlandse première. Hoofdrolspeelster Elsie de Brauw vertelt waarom het antieke verhaal van Tsjechov nog steeds urgent is.

- 7/01/'15, Dieter van den Bergh, BND De Stem

Download artikel

Recensie Eindhovens Dagblad: ‘Tsjechovs meesterwerk als bokkig theater.’

geschreven op 28 april 2015

Bij Simons gaat het in deze voorstelling om de wereldvisie van de personages. Lopachin is een selfmade man, met geen grotere fantasie dan het landgoed kopen waar zijn vader nog slaaf was. Trofimov denkt vrijer, maar abstracter.

- Simon van den Berg, Eindhovens Dagblad, 2-01-'16

Download artikel

Recensie rirotheater.blogspot.nl: De kersentuin

geschreven op 28 april 2015

Johan Simons, terug bij NTGent, regisseert een messcherpe De Kersentuin. Met een op maat uitgedunde tekst, met uitblinkende acteurs, en in een perfect werkende enscenering.

- RiRo Toneelrecensies, 22-12-'15, rirotheater.blogspot.nl

Recensie Cleeft.nl: ‘De kerstentuin’ maakt tragiek voelbaar met een lach

geschreven op 28 april 2015

In zijn bewerking van Anton Tsjechov’s ‘De kerstentuin’ (1904) zet Johan Simons zijn acteurs op een catwalk van slechts een meter breed. Oplettend schuiven de acteurs langs de hoge, houten schotten, balancerend op de rand van de afgrond. Tape aan de kale muur, een strook bloemetjesbehang en een kinderstoel als rest van het gezellige huis dat dit ooit geweest is. Toch is Simons’ versie van deze klassieker alles behalve sentimenteel.

- Vicky Los, 24-12-'15, Cleeft.nl

Recensie De kersentuin - Het Nieuwsblad

geschreven op 28 april 2015

La Cerisaie relève d’un théâtre tellement imposant qu’à certains moments le spectateur peut le ressentir – littéralement – comme suffocant.

Les œillères portées par les personnages, l’ardeur mise à tout régler par soi-même et à se hisser hors du gouffre financier sont de belles métaphores de l’individualisme de notre temps.

- 30-11-'15 Het Nieuwsblad, Magali Degrande

Recensie De kersentuin - Knack Focus

geschreven op 28 april 2015

Le concept est construit de manière à ne laisser quasiment aucune liberté de mouvement aux acteurs. Ce qui renforce encore la situation de blocage de ce triste récit. Des panneaux de toutes les tailles, de tous les poids, sont adossés les uns aux autres. Ils symbolisent la décadence de la maison. Il ne reste aux habitants qu’un tabouret et une chaise d’école, pour reprendre leur souffle, d’une part, et, de l’autre, pour poursuivre leur concert de lamentations. Dans cet étrange décor, les acteurs jouent d’une façon qui rappelle le dénouement du film muet, avec beaucoup de jeux d’ombre, et le film parlé, tout en bouffonnerie et qui en fait des tonnes. Et Johan Simons d’en revenir ainsi à ce que voulait Tchekhov: une comédie.

- Knack Focus, Guido Lauwaert, 29-11-2015

Recensie De kersentuin - Tumult.fm

geschreven op 28 april 2015

Johan Simons a mis en scène La Cerisaie d’Anton Tchekhov pour en faire un spectacle qui en extrait la substantifique moelle, l’essence que voulait Tchekhov lui-même, avec l’aide d’une distribution phénoménale. (…) Les acteurs savent parfaitement où ils vont, ils ont en ligne de mire un objectif concret. Chaque affirmation, aussi absurde et naïve soit-elle, est indispensable au tout. Chaque engagement fort d’un personnage stimule celle d’un autre. Une règle d’or du théâtre que l’on exploite ici sans aucune réserve.

- Roos Pauwels, Tumult.fm, 1-12-2015

Recensie CuttingEdge: ‘Roerloos in de regen’

geschreven op 28 april 2015

Simons analyse et dissèque comme jamais auparavant. Il en résulte une Cerisaie tellement intense qu’elle en devient insupportable. Mais il y a aussi du réconfort qui, comme toujours chez Simons, vient de la musique. Visuellement, la mélancolie est agrandie grâce à une fabuleuse distribution, tandis que la bande sonore enveloppe toute cette affliction de son chaud manteau.

- Jan-Jakob Delanoye, Cutting Edge, 29-11-2015

Recensie De kersentuin - NRC Handelsblad

geschreven op 28 april 2015

L’intéressante vision que transmet Simons grâce à sa distribution exceptionnelle est celle du dépaysement le plus complet.

- NRC Handelsblad, Kester Freriks, 1-12-2015

Recensie Cutting Edge: Troost en tranen. Een subversieve choreografie.

geschreven op 28 april 2015

Een verlaten industriële loods – of hoe leegte vorm krijgt. Een container, een put, een eenzaam spoor dat naar een ongewisse einder voert, de avondschemering die langzaam door de nacht wordt omarmd. En een tiental mensen, het schuim der aarde. Verworpen door de samenleving, vervreemd van de gangbare moraal. Ze kennen maar één taal. Die van de ruwheid.

- Cutting Edge, Jan-Jakob Delanoye, 20-09-'15

Recensie deredactie.be: ‘Hard, grauw, direct locatietheater met branie’

geschreven op 28 april 2015

Met "Accattone" pakt het vernieuwde NTGent direct hard uit. Johans Simons is na zijn omzwervingen bij de Münchner Kammerspiele terug in het oude, vertrouwde nest en is weer de artistieke leidsman van weleer. De verloren vader is terug en hij zet al de toon waar hij de komende jaren met het NTGent naartoe wil. "Accattone" brengt de duistere kant van het leven naar voren, in een groots opgezette productie. Ambachtelijk, kundig theater, vol passie en vol confrontatie. Niet om warm van te krijgen of blij van te worden, daarvoor is de thematiek té scherp en te gekarteld. Maar het is een soort van theater waar we bij ons al bij al weinig mee te maken krijgen. Nét dat is bijzonder interessant.

- Deredactie.be, Peter Decroubele, 16-09-'15

Recensie De Theaterkrant: ‘Hemel en aarde in symbolisch geladen Accattone’

geschreven op 28 april 2015

De personages lopen over scherpgepunte stenen. Die rauwheid van de aarde doet pijn. Ondertussen klinkt er hemelse cantatemuziek van Bach, gezongen en uitgevoerd door Collegium Vocale Gent. Op dat hevige contrast tussen hemel en aarde bouwt regisseur Johan Simons zijn toneelversie van de film Accattone(1961) van de Italiaanse cineast Pier Paolo Pasolini. De toneelbewerking is van de hand van dramaturg Koen Tachelet.

- Kester Freriks, De Theaterkrant, 22-08-'15

Download artikel

Recensie Eindhovens Dagblad: ‘Tranen in een kathedraal van gruis en stof’

geschreven op 28 april 2015

Er zijn voorstellingen, die vergeet je nooit. Accattone ís zo’n uitvoering. Het toneelspel, de muziek en de ruimte waarin wordt gespeeld: alles klopt.

- Rob Schoonen, 17-08-'15, Einhovens Dagblad

Download artikel

Recensie Trouw: ‘De bedelaar, de hoeren en Bach’

geschreven op 28 april 2015

Die combinatie van de ruwe en vuile meute rondom Accattone en de perfecte schoonheid van Bachs muziek zat ook al in Pasolini’s film. Op zich was dit dus geen echt origineel of vernieuwend idee, maar de uitwerking ervan, daar in die ruige, steeds donker wordende ruimte, was perfect.

- Peter van der Lint, 18-08-'15, Trouw

Download artikel

Recensie NRC Handelsblad: ‘Weemoed in kolenhal’

geschreven op 28 april 2015

Hoe het bontgeklede premièrepubliek die afstand doorkruist op weg naar de tribune, struikelend over steengruis en omkranst door roodgouden zonnestralen, terwijl de reusachtige, donkere hal zich boven hen opricht, hen verzwelgt, is een nederig stemmend gezicht. Steeds kleiner, nietiger worden wij, tegen dit immense decor – en dat effect is de essentie van deze productie, Pasolini’s Accattone begeleid door Bachcantates: stof zijn wij, en tot stof zullen we wederkeren.

- Herien Wensink, 17-08-'15, NRC Handelsblad

Download artikel

Recensie De Limburger: ‘Macabere dans met het leven en de dood’

geschreven op 28 april 2015

Is werk absoluut nodig om een identiteit te hebben? Of kan die identiteit ook ontleend worden aan het absoluut tegengestelde van werk? Het zijn niet de gemakkelijkste thema’s die Pasolini in zijn film aan de orde stelde. En in de bewerking
van Accattone tot muziektheater door regisseur en theatermaker Johan Simons, vrijdagavond de openingsvoorstelling van de editie 2015 van het gerenommeerde kunstenfestival Ruhrtriënnale, zijn ze er zeker niet gemakkelijker op geworden.
Eerder indringender. - Guus Urlings, 17-08-1'5, De Limburger

Download artikel

Recensie De Standaard: ‘Met Bach door het stof’

geschreven op 28 april 2015

Het slotbeeld gaat door merg en been: het traagste motorongeluk ooit, op de tonen van Bachs doodscantate ‘Ich habe genug’. Accattone, geïnspireerd op het filmdebuut van Pier Paolo Pasolini, is locatietheater van het zuiverste water. Een voormalige kolenmenghal, zo groot als een kathedraal, kaapt de hoofdrol weg.

- Geert Van der Speeten, 17-08-'15, De Standaard

Download artikel

Recensie De Volkskrant: ‘Accattone’

geschreven op 28 april 2015

Fenomenaal hoe Johan Simons de verfijndste klanken en rauwste randen van de samenleving dicht bij elkaar laat komen.

- Biëlla Luttmer, 17-08-15', De Volkskrant

Download artikel

Recensie Het Nieuwsblad: ‘NTGent oogst succes in Duitsland’

geschreven op 28 april 2015

Accattone, de productie waarmee NTGent en het Festival van Vlaanderen volgende maand uitpakken in een houtloods in de haven, ging vrijdagavond in première op de Ruhrtriennale in het Duitse Dinslaken. Regisseur Johan Simons maakt met deze productie zijn rentree in Gent. Wie straks in Gent naar Accattone gaat kijken, mag zich verwachten aan theater met een grote T.

- Magali Degrande, Het Nieuwsblad, 17-08-'15

Download artikel

Recensie Knack Focus: ‘Verbluffend Accattone toont de pooier als eeuwig dolende mens’

geschreven op 28 april 2015

Met als intendant Johan Simons is de Ruhrtiiiennale 2015-2017 van start gegaan op vrijdag 14 augustus. Simons heeft de eerste voorstelling geclaimd, een bewerking van de eerste film van Pier Paolo Pasolini, Accatone [1965]. Het resultaat is verbluffend.

- Guido Lauwaert, KnackFocus.be, 17/08/'15

Download artikel

Rezension Nachtkritik.de: ‘Sturz in die Steine’

geschreven op 28 april 2015

Accattone – Johan Simons' Ruhrtriennalen-Auftakt führt in die Weite der stillgelegten Kohlenzeche Lohberg in Dinslaken

Récension La Libre Belgique: ‘Bach et Pasolini dans l’immensité’

geschreven op 28 april 2015

Le sable, les pierres, la cabane rappellent les plages d’Ostie où Pasolini est mort, renvoient aussi au désert, à l’aridité des sentiments, à la misère, à la ruine morale de nos sociétés, que lamusique de Bach vient consoler.

- Guy Duplat, 19-08-'15, La Libre Belgique

Download artikel

Rezension Spiegelonline.de: ‘Ein Rebell ohne Chance’

geschreven op 28 april 2015

Johan Simons ist neuer Chef der Ruhrtriennale. Zum Auftakt hat er "Accattone" inszeniert, Pasolinis Geschichte eines Arbeitsverweigerers. In einer riesigen Halle kommt der Regisseur dabei mit fast nichts aus - eine grandiose Entscheidung.

Dubbelinterview De Volkskrant: Elsie de Brauw en Alain Platel

geschreven op 28 april 2015

'Ik heb mijn stijl omschreven als bastaarddans vanwege het werkproces dat ik bijna altijd hanteer. Hoe kunnen mensen uit verschillende achtergronden een bewegingsstuk componeren? 
'Ik laat iedereen improviseren en geef dat persoonlijke bewegingsmateriaal mee aan de anderen, met de vraag: kun je dit interpreteren? Zo ontstaat een eigen taal die niet meer klassiek of modern is en eigenlijk 'bastaard' is, maar wel erg past bij de lichamen die in de betreffende voorstelling staan.

Download artikel

Interview Theatermaker: Elsie de Brauw

geschreven op 28 april 2015

Interview met Elsie de Brauw nav haar nominatie voor de Theo d'Or voor haar rol in Gif. 

'Ze is blij met haar nominatie voor de Theo d'Or, maar liever zou ze willen dat iedereen van toneel hield.'

- Theatermaker, Wijbrand Schaap

Download artikel