Recensie: ‘Mooi theater in een boomgaard vol ellende’

De voorstelling "Oogst van de wrok" van Luk Perceval heeft onze reporter Peter Decroubele net niet van zijn sokken geblazen. "Oogst van de wrok" levert een mooie oogst op. Het is visueel sterk, confronterend bij momenten, té statisch wel af en toe maar Perceval blijft Perceval: een kwaliteitslabel, een theaterbeest, een verhalenverteller, een regisseur uit de Champions League. Dus, beproefd, geproefd en genoten en gesmaakt", aldus Decroubele.

Luk Perceval is nog eens in het land. De man die de Blauwe Maandag Compagnie groot maakte, Toneelhuis op de rails zette en dan richting buitenland trok, vooral Duitsland dan. Hij heeft een stuk meegebracht naar het NTG dat zijn Thalia Theater in Hamburg al in première liet gaan vorige maand. “Früchte des Zorns” is “Oogst van de wrok geworden”. Een mooie oogst trouwens, visueel sterk, confronterend bij momenten, té statisch wel af en toe maar Perceval blijft Perceval: een kwaliteitslabel, een theaterbeest, een verhalenverteller, een regisseur uit de Champions League. Dus, beproefd, geproefd en genoten en gesmaakt.

Perceval zou eerst iets ensceneren op basis van “La promesse” van de broers Dardenne, maar door de vluchtelingenproblematiek in Europa gooide hij afgelopen zomer het roer om. En koos hij voor een theaterbewerking van “The grapes of wrath” van Nobelprijswinnaar John Steinbeck. Over de familie Joad die wegtrekt uit Oklahoma en het geluk zoekt in Californië, de sinaasappelroute, De Joads, simpele mensen, maar mensen met een bij momenten duistere geschiedenis, opportunistisch, maar taai. Die niet in hun opzet slagen, die de gouden bergen waarvan ze droomden zien verschrompelen tot heuvels van ontgoocheling en tegenslag. En onderweg moeten ze nog Heet actueel allemaal en Perceval weeft een tragisch verhaal op het podium. Over de pijn van het zijn, over de waan van het bestaan. Het is een voorstelling die heel visueel is, heel fotografisch, filmisch bij momenten. Een handigheidje dat Perceval al vaker eens gebruikt.

Met een mooi symbolisch beeld van een dorre boom, die onderweg telkens als een vlag in de grond wordt gepland. En waar de familie Joad (remember “The ghost of Tom Joad”, de geëngageerde plaat van Bruce Springsteen) zich achter schaart of tegenaan leunt. In een doodse tocht, door weer en wind. Mooi beeld trouwens van de continue val van dode, bruine bladeren die uit de lucht vallen en de scène bedekken. “Oogst van de wrok” doet het met een beperkte cast. Zes mensen van verschillende afkomst die De altijd overtuigende Bert Luppes viel me op, naast onze landgenoot Kristof Van Boven (die vooral sporen heeft verdiend in Nederland en Duitsland) die af en toe voor de verlichting door humor moet zorgen, naast een Surinamer, een Kroatische, een Russin en een clowneske Pool, Rafael Stachowiak Ze praten een amalgaamtaal, wisselen Nederlands af met Engels, Russsisch en Duits. Een Perceval wil zo aantonen dat theater een soort muzikaliteit, een boodschap kan brengen los van een deze of gene taal. Wat lukt. Zoals Perceval me ook zei: “Ik ben zelf een kind van vluchtelingen van twee generaties geleden. We zijn trouwens allemaal vluchtelingen. En iedereen moet maar dezelfde taal kunnen spreken, zoals de clowns van vroeger dat deden.” En hier en daar een flard uit “Porgy and Bess” van George Gerschwin, een slavenopera die eigenlijk alleen maar door zwarte acteurs wordt vertolkt. Ook symbolisch. In twee uur tijd –met in het laatste half uur vaak accenten van politiek theater­ gooit dit stuk de vertwijfeling in de zaal. Doet nadenken. Want hoe bekijk je deze of andere vluchtelingenstroom? Hoe los je dat op? Is er wel een oplossing? Hebben de “begoeden” wel zin om economisch gedupeerden op te vangen? Zin om mensen een nieuwe toekomst te bieden? Zoals al gezegd, in een geheel van mooie plaatjes (de “tussenstukken” waarin niet wordt gesproken, maar vooral wordt gestaard en uitgebeeld) zijn letterlijk verstilde beelden. Enkel eenvoudige, maar afdoende lichtingrepen geven alles een groot cachet. Maar ja, misschien kon hier en daar wat van de tekst worden afgeknepen. Kon het minder klassiek, minder statisch, minder met grote gebaren. Maar hoe dan ook is dit weer “een Perceval”, telkens weer een belevenis. We mogen blij zijn dat in ons theaterlandschap een monument als Perceval staat. En we moeten blij zijn dat de man af en toe nog eens terugkeert naar zijn Heimat. Nu ja, in 2018 start hij een project in Na een eigen tocht op zoek naar geluk en voldoening. Het is hem beter gelukt dan de personages uit “Oogst van de wrok”. Al is het ook niet altijd rimpelloos en zonder tegenwind gegaan. “Oogst van de wrok” is een politiek statement. “Maar het is geen politiek theater op zich, ik wil niet met het vingertje zwaaien, maar ik wil wel de vinger aan de pols hebben. En wijzen op wat er gebeurt, zonder meer”, meent Perceval. Ik raad iedereen aan om de oogst te gaan bekijken. Ook al is het een oogst vol ontgoochelde zielen en gehavende mensen.

- Peter Decroubele, deredactie.be, 2-03-'16

Gerelateerde producties

Productie Datum
Oogst van de wrok 26|01|18 » 14|02|18 meer info koop ticket