Recensie podi-art.be: Oogst van de wrok

Theatermaker Luc Perceval ‘resideert’ al ruim tien jaar in Duitsland. Sinds 2013, toen hij met de productie Platonov terug even Vlaanderen aandeed, wordt zijn naam alsmaar meer opgevangen in onze contreien. NTGent kon de regisseur verleiden om samen met ‘zijn’ Thalia Theater Hamburg een coproductie op stapel te zetten. De keuze viel in eerste instantie op een ander stuk (La promesse) maar de gebeurtenissen die dagelijks het wereldnieuws vol maken dwongen de initiatiefnemers te kiezen voor een werk dat qua actualiteitswaarde meer relevant was. Zo kwam men uit bij een bestseller uit 1939 The Grapes of Wrath van Nobelprijswinnaar John Steinbeck.

Net als duizenden andere landbouwersgezinnen in de jaren dertig van de vorige eeuw ziet de familie Joad zich na een uitzonderlijke droogte gedwongen het thuisland Oklahoma te verlaten. Ook de Grote depressie, die gans de VS teistert voedt hun drastische beslissing. Heil wordt gezocht in het beloofde land Californië waar de eigenaars van de grote fruitplantages ‘snakken’  naar werkvolk. Zo wordt het hen althans voorgespiegeld. Het betere leven lonkt de emigranten toe. Maar achteraf gezien blijkt dit een serieuze misvatting, mochten zij al heelhuids op hun bestemming geraken. De kilometerslange tocht wordt een ware beproeving die het uithoudingsvermogen en de waardigheid van de ‘gelukzoekers’ sterk ondermijnt. Het is dit laatste dat Steinbeck in zijn boek wist te schetsen. Luc Perceval ent zijn voorstelling op hetzelfde gegeven. In zijn Oogst van de wrok zien we zes mensen op de dool zoekend naar het ‘betere leven’. De tijd waarin de handelingen zich afspelen is gelijklopend met deze van de roman maar inhoudelijk weet Perceval er een actualiteitswaarde aan toe te voegen. Dit komt vooral tot uiting door de meertaligheid van de protagonisten. Zes spelers, elk uit een ander land, spreken een specifiek verbasterde taal. Zo komen we enigszins uit bij het vluchtelingenverhaal dat zich heden in Europa afspeelt. Deze mensen zijn even uitzichtloos, hun vlucht heeft een andere oorzaak maar in feite hopen ze hetzelfde als de Joad’s: een beter leven. Hun tocht door de vele landen is ook een uitputtingsslag die op haar beurt nog eens bemoeilijkt wordt door een gebrek aan communicatie. De voorstelling focust hier sterk op. Een ander gegeven dat veel aandacht krijgt is de uitbeelding van verlangens, al dan niet behorend tot de meest elementaire. Een kleinood wordt meteen iets om te koesteren.

Het aangereikt scenebeeld is verbluffend mooi, al lijkt dit woord niet direct gepast bij het inhoudelijke. ‘Levendig’ kan het decor ook benoemd worden. Het lijkt op zich allemaal zeer eenvoudig maar zelfs een regelmatige theaterbezoeker zal zich even afvragen hoe de makers dit ‘gefikst’ hebben. De gehele cast houdt er een hoogstaand spelniveau op na wat de geloofwaardigheid ten goede komt. De stille momenten zorgen er voor dat de beleving bij de toeschouwer ietwat stroef verloopt, maar dat blijkt, wat de verhaallijn betreft, een correcte keuze.

Uit voorgaande relaas zou kunnen afgeleid worden dat de voorstelling beladen overkomt. Integendeel, de regisseur wist er voldoende luchtigheid in te voorzien zodanig dat alles goed verteerbaar blijft. Mogelijk is dat de reden dat het verhaal niet helemaal overdondert maar dat kan evengoed veroorzaakt zijn door een soort ‘gewenning’. Iedere bezoekers van het stuk wordt immers dagelijks al met de neus op de feiten gedrukt. De thematiek is tragisch maar nooit ‘straffer’ dan de realiteit. Maar uiteindelijk bezorgt het ‘play’ toch bij ieder weldenkend mens een ‘speldenprik’ waarmee gezegd kan worden dat een bezoek aan deze voorstelling niet mag of kan uitblijven…

- Swa Van de brul, Podi-Art.be, 8-03-'16

Gerelateerde producties

Productie Datum
Oogst van de wrok 26|01|18 » 14|02|18 meer info koop ticket
Datum:
9 maart 2016

gerelateerde personen