recensie Poquelin II het nieuwsblad

Hoe gemakkelijk laten we ons overtuigen door diegene van wie we houden? Molière (geboren: Jean-Babtiste Poquelin) vraagt het zich luidop af. Zeer gemakkelijk dus. Moeilijker is het om iemand van wie we houden erop te wijzen dat hij of zij ze niet allemaal op een rijtje heeft. Met een aantal hilarische misverstanden tot gevolg. Theater Stan had zin in een ouderwetse komedie, gooide De Vrek (1668) en Le Bourgeois Gentilhomme (1670) in de blender en ging op zoek naar spelers die die goesting deelden. Ze belandden bij Els Dottermans van NTGent, Stijn Van Opstal (de man van Veerle Baetens in Tabula Rasa) van Olympique Dramatique en Kuno Bakker van Dood Paard. Een cocktail van professionals die afgelopen weekend de Bourla deden daveren, zoals de Bourla al lang niet gedaverd had. Want is er al niet genoeg drama in deze wereld? De humor is niet altijd even ver gezocht, en vaak heel onnozel: “Of ik Latijn ken? Maar natuurlijk! Hij kan het altijd zo mooi zeggen!” Om nog maar te zwijgen van Damiaan De Schrijver die zonder broek en via een trapladdertje snel maar ietwat onbeholpen schippert tussen kok en koetsier - twéé personeelsleden aannemen past een vrek pur sang als Harpagon (rol voor Willy Thomas) natuurlijk niet. De kostuums - met zilveraccenten van aluminiumfolie, alles draait uiteindelijk om schone schijn - zijn al even onnozel, het decor - een houten staketsel zo hoog als een tafel - doet denken aan dat van een middeleeuws blijspel. Maar het zijn vooral de acteurs zelf die van Poquelin II een goed stuk maken. Misschien houden we wel van Van Opstal en co. Om het ritme dat ze in hun woorden leggen, om het ongelooflijke talent dat ze hebben. En door de mensen van wie we houden, laten we ons gemakkelijk overtuigen. Dat wist Molière 300 jaar geleden al.

Magali Degrande - Het Nieuwsblad 13/11/17

Gerelateerde producties

Productie Datum
Poquelin II 09|11|17 » 22|12|17 meer info
Datum:
14 november 2017