An Miller

‘Theater is voor mij, idealiter, een avond waarop ik me kan verliezen in een verhaal, een avond waarbij ik bepaalde thema's op een nieuwe manier bekijk of ervaar en dat terwijl ik geniet van het vakmanschap, de authenticiteit en de esthetiek waarmee alles bij elkaar gebracht is. Indien ikzelf in een project sta wat deze betrachtingen nastreeft en, beter nog, bereikt, ben ik een zeer gelukkige actrice.’

An Miller (°1974) studeerde in 1996 af aan Studio Herman Teirlinck in Antwerpen. Zij speelde bij gezelschappen als de KNS, Blauwe Maandag Compagnie, DAS theater, de Roovers, De Enthousiasten en bij de jeugdtheatergezelschappen Het Gevolg, Bronks en HETPALEIS. Bij televisiekijkend Vlaanderen is ze bekend van In de Gloria en Het Eiland, waarin ze te zien was naast andere NTGent-acteurs zoals Wim Opbrouck en Frank Focketyn.

An was ook regelmatig te zien in de eindrubrieken van het Woestijnvisprogramma Man Bijt Hond. Verder is ze met regelmaat op het grote doek te bewonderen. Zo speelde ze mee in Dagen zonder lief (2007) van Felix Van Groeningen en in Loft (2008) van Erik Van Looy en Bart De Pauw.

Sinds september 2010 maakt ze deel uit van het vaste ensemble van NTGent. Ze speelde mee in Aida*, Clauskamp #1, Bruid in de morgen, Messen in Hennen, in de succesvoorstelling God van de slachting en ook in Candide.

De voorbije twee jaar was An te zien in Cyrano, een bewerking van Edmond Rostand door Bernard Dewulf, en Revue Ravage, een coproductie met de KVS en Théâtre national in een regie van Josse Depauw.

In het seizoen 2015-2016 speelde An in de producties Dit zijn de namen naar de roman van Tommie Wieringa en Liefde van Peter Verhelst. Seizoen 2016-2017 zal ze te zien zijn in Onderworpen, naar de roman Soumission van Houellebecq, geregisseerd door Johan Simons en Chokri Ben Chikha.

- Laatste update 23/05/2016

gerelateerde persartikels

Brief aan Peter, An en Els door blogger Wim Backx

geschreven op 6 mei 2015

'Ik wil u danken voor een mooie avond. Een aangrijpende avond. Een verhelderend avond. De voorstelling was kort. In toneelminuten dan. Maar diezelfde voorstelling werkt door. Blijft hangen in het hoofd.  Als wij de zaal buitenstappen, draaien mijn molentjes continu. Sommige vragen krijgen een antwoord. Die antwoorden roepen andere vragen op. Dat alles in een poging om mijn positie te bepalen. Maar dat is moeilijk. Dat is niet evident.'

Blogger Wim Backx schreef een brief aan Peter, An en Els n.a.v. Liefde.
- http://wimbackx.blogspot.be/2016/09/liefde-gezien-in-ntgent-brief-aan.html

Meer info

Interview An Miller en Els Dottermans - Gazet van Antwerpen

geschreven op 6 mei 2015

'An en ik spelen ontzettend graag samen. Acteren zonder liefde is niet professioneel. Als je samen de scène deelt, moet je elkaar meenemen en optillen. Daarvoor dient er een diep vertrouwen te zijn.'

- Stefan Laenen, Gazet van Antwerpen, 4-06-2016

download artikel

Recensie Liefde - weekly, 17-05-‘16

geschreven op 6 mei 2015

Wat er echter gebeurt is dat je als toeschouwer zeer geboeid bent door het spel en alleen maar in superlatieven kan denken over met name Dottermans, maar dat het verhaal een ondergeschikte rol speelt. De man is weliswaar heel belangrijk voor beide vrouwen, maar voor ons komt hij niet tot leven. Dat ligt vooral aan de tekst, waarin teveel wordt getheoretiseerd. Verhelst voelt kennelijk een te grote afstand tot iemand die aan zoiets verschrikkelijks als oorlog meewerkt om er een mens van vlees en bloed van te kunnen maken. Wat in ieder geval zeker niet helpt is dat er in het midden van het stuk een verhandeling komt over de Europese vluchtelingenproblematiek. Het is zeer de vraag of twee mensen die zo op hete kolen zitten het juist nu daar met elkaar over gaan hebben. Daarnaast is het irritant: we zijn net bezig de vrouwen te leren kennen, in de gaten te krijgen wie ze zijn en dan moet de schrijver plotseling een ei kwijt.

- 8weekly, 17-05-'16

Meer info

Blog ‘de leegte na de liefde’

geschreven op 6 mei 2015

Toen ik een jaar of zes was, kon ik uren naar de muur zitten loensen. Liefde was een scheurkalender, ja, dat wist ik wel zeker. Ze hing immers zomaar even in onze keuken. Tussen het schapje met de confituurpotten en de koelkast in. Twee bolronde tekenfiguurtjes die in een diepgelukkige omhelzing hun dagen vulden met ballonnen oplaten en elkaars tenen kriebelen. De snoezige oneliners kregen we er zomaar bij. Simpel, zo leek het me. En evident ook. Ik hoefde maar te wachten tot ik groot was en dan zou het mij onvermijdelijk overkomen, dé liefde, van het knikkende knieën soort. Met de jaren ruimden de confituurpotten echter plaats voor flessen wijn en mijn definitie van het  begrip vertroebelde enigszins. De smaak was niet langer altijd warm en rond. Het kreeg een ranzig randje, dat me dagen zure oprispingen kon bezorgen. Maar ik bleef me er likkebaardend aan laven. “No sweet without the sour”, zeggen ze toch? En mijn kalender, die gaf ik een update.

Annaïk Deceuninck op https://parallellepipedum.wordpress.com/2016/05/11/de-leegte-na-de-liefde/

Meer info

Column tiltfestival.nu: ‘Het echte ding’

geschreven op 6 mei 2015

Column van Anneke van Wolfswinkel nav het interview met Steven Van Watermeulen, in het Studio Café van Theaters Tilburg.

Titfestival.nu, Anneke van Wolfswinkel

Meer info

Recensie: NTGent maakt van Dit zijn de namen glad toneel

geschreven op 6 mei 2015

Wat een intrigerende vertolking zet die Kübar neer. Hij is een van de spelers die samen met Simons de oversteek maakte van de Münchner Kammerspiele naar NTGent. Hij zet zijn hele lijf in om de jongen van de groep vluchtelingen te vertolken en geeft, samen met Van Watermeulen, het stuk veerkracht en leven.

- Els Van Steenberghe, Knack, 1-02-'16

Meer info

Recensie Theaterkrant: ‘Afstandelijke versie van emotionele vluchtelingenroman’

geschreven op 6 mei 2015

In een van de eerste scènes memoreert een vluchteling dat de continenten vroeger openstonden voor migranten en dat de wereld ‘vloeiend’ was, nu zijn de grenzen keihard en van beton. De reusachtige, spiegelgladde wand die op de achterzijde van het toneel opkrult symboliseert deze onneembare grens. Als de vluchtelingen ertegen op klauteren, glijden ze willoos omlaag.

- Kester Freriks, Theaterkrant, 2-02-'16

Meer info

Recensie Het Parool: ‘Relevante voorstelling over zoektocht naar een thuis’

geschreven op 6 mei 2015

Een diepgaand gesprek, verpakt in een ongemakkelijk moment. Zo balanceert Becker voortdurend tussen grote thematieken en kleine gevoelens. De één legt zijn hand op de knie van de ander. Een onhandig gebaar in een vriendschap die nooit stand kan houden. Daar is het de wereld niet naar. Dus gaan ze allebei hun weg, gedesillusioneerd, zoekend naar een thuis.

- Sander Janssens, Het Parool, 2-02-'16

Meer info

Recensie Riro Toneelrecensies

geschreven op 6 mei 2015

Steven Van Watermeulen (Pontus Beg), de talentvolle Estlandse acteur Risto Kübar (De Jongen), en Mark Verstraete (Vitaly) vallen in positieve zin op.

 -Riro Toneelrecensies.nl, 2-02-'16

Meer info

Recensie Het Nieuwsblad: ‘Mensen en hun grenzen’

geschreven op 6 mei 2015

"Hou je duim en wijsvinger zo dicht bij elkaar dat er haast geen licht meer tussen kan. Zo dichtbij is de chaos." De woorden waarmee de theaterbewerking van de bekroonde roman van Tommy Wieringa opent, zijn er niet naast. 

- Magali Legrande, Het Nieuwsblad, 22-01-'16

download artikel

Recensie De Volkskrant

geschreven op 6 mei 2015

Dit zijn de namen is een heldere voorstelling die levenslust en zelfs lol uitstraalt, ook als pijnlijke zaken aan bod komen. 
- Karin Veraart, De Volkskrant, 22-01-'16

download artikel

Recensie: ‘Je kunt honger en kou niet acteren. Ik zou beschaamd zijn’

geschreven op 6 mei 2015

In Dit zijn de namen, de bewerking van de bekroonde roman van Tommy Wieringa, brengt NTGent de vluchtelingencrisis op scène. Dichter op het nieuws kan theater niet zitten. We keken samen met de makers naar de première.

- Gwenn Declerck, De Tijd, 22-01-'16

download artikel

Recensie De Standaard: ‘Tussen vaste grond en niemandsland’

geschreven op 6 mei 2015

Een machtige beeld is het: een steile naakte schans waarop 5 anonieme figuren tegen optornen als spinnen in een bokaal. Hun stappen is klimmen, maar hoger komen ze voor geen meter.

- Wouter Hillaert, De Standaard, 22-01-'16

download artikel

Recensie Cutting Edge: ‘De geboorte van een godsdienst’

geschreven op 6 mei 2015

'Een vanzelfsprekende polyfonie, een aandoenlijke parabel waarin de sobere enscenering de ruimte voor het universeel-menselijke register verbreedt.'

- Cutting Edge, Jan-Jakob Delanoye, 21 januari 2016

Meer info

Recensie De Morgen: ‘Sobere voetnoot bij de actualiteit’

geschreven op 6 mei 2015

De jonge Duitse regisseur Philipp Becker bewerkte de succesroman van Tommy Wieringa. Het werd een ascetische voorstelling die op een afstandelijke manier de vluchtelingenproblematiek benadert. 
- Jan De Smet, De Morgen, 22-01-'16

download artikel