Chris Thys

‘Ik verlang naar het moment waarop we met het ensemble 
allemaal samen in één productie zouden kunnen staan.’

Chris Thys (°1954) studeerde voordracht en toneel aan het Conservatorium van Gent en volgde stages ‘method acting’ in Italië, Spanje en de Verenigde Staten. Ze kon meteen na haar studies aan de slag bij het toenmalige Theater Arena in Gent (1975-1978) en maakte daarop de overstap naar het NTG in Gent (1978-1994) en de KVS in Brussel (1994-2005). Na een periode als freelancer is ze sinds 2011 terug al lid van het ensemble van NTGent.

In haar intussen meer dan rijk gevulde toneelcarrière speelde ze in tientallen uiteenlopende producties. Om er enkele uit te pikken: Woyzeck, de Rocky Horror Show, Toch zonde dat het een hoer is, Oom Wanja, de Reisgids, Station Service, Jozef in Egypte, Peter Pan, Mario ga opendoen, Kwartet, Requiem voor een spion, Oedipus, Misantroop, Othello, Tartuffe, MacBeth, Andromache, Emilia Galotti, Peter Handke en de wolf, De Damen, De Rafaëls, Het leven en de werken van Leopold II…

Voor het Zeeland Nazomerfestival speelde ze onder meer in Phaedra, Zittend meisje en Misantroop en regisseerde ze Kwartet en Beeldbeschrijving. Ook op het televisiescherm is ze voor het Vlaamse publiek geen onbekende: ze speelde in Stille Waters, Witse, Flikken, Thuis, Goesting

In NTGent speelde ze onder andere in Een Bruid in de morgen, Tartuffe, De ideale man, Elektra en in En avant, marche! (regie van Alain Platel, samenwerking met les ballet C de la B).In het seizoen 2015-2016 gaat Chris Thys op tournee doorheen Europa met de herneming van En avant, marche!.

Chris Thys werkt als regisseur ook graag samen met amateurgezelschappen en gaf lange tijd les als dramadocente. Tevens begeleidt ze als regisseur geregeld de Spiegelprojecten rond NTGent producties.

Seizoen 2016-2017 speelde Chris mee in De vreemden (naar Kamel Daouds Meursault, contre-enquête, zijn reactie op Camus' l'Etranger), geregisseerd door Johan Simons, een coproductie tussen NTGent en de Ruhrtriennale. In '17-'18 maakt ze haar opwachting in Liliane Brakema haar nieuwste voorstelling Menuet, naar het gelijknamige boek van Louis Paul Boon.

- Update 23/05/2017.

gerelateerde persartikels

Recensie De vreemden - Tumult.fm

geschreven op 30 maart 2015

Een bijzonder stuk met een prachtige beeldtaal en een nobel thema.

- Rozemarijn van Kalmthout, Tumult.fm, 24-09-2016

Meer info

Recensie De vreemden:

geschreven op 30 maart 2015

De vreemden bevreemdt, ook al is het broodnodig theater. De voorstelling kaart op een visueel en muzikaal indrukwekkende manier een thema aan waar onze samenleving mee worstelt maar door het ongelijke spel blijf je er wat tegenaan kijken. De voorstelling raakt pas wanneer de spelers weinig meer dan stille, wiegende, haast onzichtbare getuigen van de indringende videobeelden en zalvende muziek worden.

- Els Van Steenberghe, Knack, 24-09-2016

Meer info

Recensie Cuttingedge: ‘Een spiegel voor moord, moraal en menselijkheid’

geschreven op 30 maart 2015

Het abstract expressionisme van Simons’ personenregie werkt ook nu weer uitstekend. De tot de grenzen van de absurditeit uitgerokken psychologische typeringen wekken tegelijk hilariteit en mededogen op, waarmee het absurde eigenlijk uitstekend wordt gekarakteriseerd. Anderzijds maakt Simons het narratief onnodig complex door het polyfoon te benaderen. De vijf acteurs spelen allemaal Haroen, waarnaast ze nog andere rollen vertolken. Weliswaar is de manier waarop Simons Camus’ en Daouds romans met elkaar probeert te verweven muzikaal, maar ergens onderweg wordt de samenhang te losmazig.

- Jan-Jakob Delanoye, Cutting Edge - 22 september 2016

Meer info

dailyreview.com.au: ‘En avant, Marche!’

geschreven op 30 maart 2015

En Avant, Marche! is a boldly ambitious, sometimes mystifying work which explores how we live together while death is never too far away.

- Ben Neutze, dailyreview.com.au, Sept 8th 2016

Meer info

Recensie En avant, marche! DNA 22-11-‘15

geschreven op 30 maart 2015

En avant, Marche! l'Appel des metteurs en scène Frank Van Laecke, Alain Platel, du compositeur Steven Prengels prend une nouvelle résonance et amplifie la passion de la musique au coeur d'une fanfare joué par le Big Band de Bischheim,
Nostalgique, burlesque, énergisant, En avant, marche! console et fait avancer.

Veneranda Paladino, En avant, marche!, DNA 22-11-'15

download artikel

Recensie Theaterkrant: Verleidelijk snelle suikers

geschreven op 30 maart 2015

De kracht van En avant, marche! schuilt in de kwetsbaarheid van de kleine, individuele, worstelende lichamen die zich op een bijna religieuze manier tegenover de grootsheid van de dood gesteld zien. Met een welgemeend ‘coraggio’ moedigt Bernstein de sprong in het duister aan, degene die iedereen ooit moet maken. Een gestaag aangroeiend internationaal publiek reageerde in de loop van de tournee van En avant, marche! dankbaar en diep ontroerd op deze troostende handreiking.

- Evelyne Coussens, Theaterkrant, 8-10-2015

Meer info

Valse des cœurs somptueuse et en fanfare au Théâtre du Jorat, à Mézières

geschreven op 30 maart 2015

En collaboration avec La Bâtie et le Théâtre de Vidy, la Grange sublime accueille dès vendredi et jusqu’à dimanche «En avant, marche!», merveilleux mélo pour fanfare qui vient de remporter le Herald Angel Award au Festival international d’Edimbourg

- Alexandre Demidoff, 1-09-'15, letemps.ch

Meer info

Artikel De Standaard: Belgen boven op de Olympische Spelen voor performers

geschreven op 30 maart 2015

Het Edinburgh Fringe Festival is met 3.314 producties een loterij, maar drie Belgische voorstellingen trokken dit jaar een winnend lot.

- Wouter Hillaert, De Standaard, 31-08-'15

download artikel

Review SGFringe

geschreven op 30 maart 2015

The piece is gloriously polylingual, deeply moving, uproariously funny, and musically superb.*****

- Mary Woodward, www.sgfringe.com, 25-08-2015

Meer info

Review Where’s Runnicles

geschreven op 30 maart 2015

This is the kind of strange, unclassifiable show that so often yields the best work at the International Festival.

- Finn Pollard, 26-08-'15, www.wheresrunnicles.com

Meer info

Review The Stage

geschreven op 30 maart 2015

 Genre-defying combination of brass bands and theatre in a bizarre celebration of life.

-  Thom Dibdin, Aug 25, 2015, The Stage

download artikel

Review the Guardian: ‘Mortality tale with a brimming heart’

geschreven op 30 maart 2015

With a glorious sense of chaos, this production celebrates the community surrounding a dying trombonist with eloquence and a deep sense of fun.

- The Guardian, Lyn Gardner, 25-08-'15

Meer info

Recensie: ‘Spelen om te leven’

geschreven op 30 maart 2015

Na een voorstelling over travesties en eentje op een vuilnisbelt, richten Frank Van Laecke en Alain Platel hun aandacht nu op de wondere wereld van de fanfare. ‘En avant, marche!’ ript de clichés en brengt een ode aan de helende kracht van blaasmuziek. ‘Kein Panik auf der Titanik!’

- Tom Janssens, De Standaard, 24-04-'15

download artikel

Recensie Knack Focus: ‘Frank Van Laecke en Alain Platel maken met ‘En avant, marche!’ een juweeltje’

geschreven op 30 maart 2015

En avant, marche! (NTGent) is een eerlijke, heerlijke productie als hommage aan wat ooit het muzikale geweten was van de arbeidersbuurten. ★ ★ ★ ★ ★

De jongen op de affiche, nonchalant leunend op een tuba, is in geen velden of wegen te bekennen, maar voor de rest beantwoordt En avant, marche!volkomen aan de reclamecampagne die voorafging aan de première. De voorstelling is een nostalgische ode aan het rijke en sociale leven van Vlaanderen, de parochies en wijken van de gemeenten en dorpen rond de fabrieken en mijnen van Europa.

Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw maakte Hafabra [zoals het trio harmonie,fanfare en brassband ook wel in één woord genoemd wordt] een even belangrijke rol als de jaarlijkse kerkelijke en staatse feesten van de wijken der gemeenten en dorpen rond de fabrieken en mijnen van Europa. Alle standsverschillen vielen weg. Iedereen was gelijk voor de wet van de muziek. Hafabra's verloren hun gemeenschapsziel.

Een ouder wordende paukenist [Wim Opbrouck] is als eerste aanwezig op een repetitie. Tijdens het wachten dommelt hij weg en glijdt weg in de herinnering aan de gouden tijden van weleer. Wat volgt is het plukken van de bloemen, het maken van de ruiker die een brassband, harmonie of fanfare ooit was. On retourne toujours à son première amour. Is het niet in de aanloop naar een dutje, in een droom, op het sterfbed, dan is het in de toendra's van het leven.

Zo bekeken is productie een juweel van een voorstelling. Het jammere manco is het gebrek aan een goed verhaal. De lijn, die er is, blijft flinterdun. Had die de kracht gehad, of benaderd van de films Prova d'Orchestra [1978] van Fellini of Brassed Off [1996] van Mark Herman, zou En avant, marche! een vijfsterrenproductie zijn. In zijn huidige vorm blijft het een amalgaan van herinneringen aan optredens van een vriendenclub. Bij momenten heb je nog hoogtepunten. Wanneer ze gebeuren gaat de hele groep uit de bol. Wordt de repetitie een hoogmis in een kathedraal. Mede omdat ze ongeremd ontstaan, niet op de officiële kalender der haast verplichte feestdagen staan.

Een eenvoudig maar treffend decor waarin de achterwand een belangrijke rol speelt. Niet toevallig heeft hij de kleur van de Boomse baksteen. Boom, de modelgemeente waar de kerk en de fabriek tot een kleine eeuw geleden de kransslagader en de ruggengraat van waren. Een goede vondst is tevens het gebruik van klapstoelen. Het geluid van hun openslaan lijkt op een atonale compositie waarin de metronoom het thema is. Uiteraard, Wim Opbrouck is nu eenmaal de hoofdacteur, drukt zijn karakter en kleurpalet op de voorstelling. Een andere muziekkeuze, zeker die van het eerste halfuur is, is een greep uit zijn regeerperiode. Of hij het nu bewust of onbewust gewild heeft, met deze voorstelling sluit hij de cirkel als artistiek leider. Steven Springels heeft treffende minicomposities geschreven. Daardoor is er een sterke muzieklijn.

Frank Van Laecke, de regisseur, heeft uit zijn ervaring geput en er het beste uitgehaald. Je krijgt er wel geen kick van. Die komt er pas in het tweede deel als Alain Platel de leiding overneemt. De dansen die hij gefabriceerd heeft, zijn edelsmeedkunst. Verrassend is hoe hij in zijn dansen sociale context weet in te bouwen. Als toeschouwer zie je een haast passionele liefdesband tussen de acteurs en de muzikanten ter bruiloft gaan.

Haast voor de hand liggend is de keuze Nimrod, het negende deel van de Enigma-Variations van Edward Elgar als dragend muziekstuk van de voorstelling. Elgar leefde en componeerde op het hoogtepunt van het Britse rijk en is vooral bekend om zijnPomp and Circumstance Marches. De negende variatie slaat op een gebeurtenis. De componist wilde stoppen met schrijven. Een vriend kon hem overhalen toch te blijven componeren, door te verwijzen naar Beethoven die ondanks zijn grote moeilijkheden prachtige muziek bleef scheppen. Ter versterking van zijn peptalk zong de vriend het tweede deel van de Pathétique-sonate van Beethoven. Zo is het ook met de geestelijke toestand waarin de muziekgroep zich bevindt. De gouden eeuw is voorbij, maar niet voor ons. Bij momenten van neerslachtigheid, zin om het allemaal op te geven, wordt het lievelingsstuk gespeeld. Het is het medicijn om door te gaan. Hoe de maatschappij ook evolueert, hij kan ons wel minimaliseren maar niet dood: ¡No pasarán! Samen met een homogene samenwerking tussen Frank Van Laecke, Alain Platel en Steven Springels hoort dan ook een eervolle vermelding voor KMV De Leiezonen o.l.v. Diederik De Roeck. Onderhuids heeft het de boodschap van deze productie stevig versterkt.

Een prachtig sluitstuk van de nieuwe creaties van dit seizoen van het NTGent. Het mag dan geen meesterwerk zijn, En avant, marche! is een eerlijke, heerlijke productie als hommage aan wat ooit het muzikale geweten was van de arbeidersbuurten. En dat haast verloren gegane verhaal mag nog eens volop in de schijnwerpers staan. Dank je wel, NTGent.

- Guido Lauwaert, Knack Focus, 23-04-'15

Reportage De Standaard: ‘Begin maar te blazen’

geschreven op 30 maart 2015

De theatervoorstelling ‘En avant, marche’ wordt een ode van Alain Platel en Frank Van Laecke aan het verenigingsleven en aan het leven zelf. Met een gegorgelde versie van de ‘Brabançonne’, een schallende luchttrompet en op de scène een veertigkoppige fanfare. Verslag van een intensief repetitieproces.

- Geert Van der Speeten, De Standaard, 11-04-'15

download artikel