30.09.18 30.09.18

The Heritage of the Future

Img 4030 Druk C Michiel Devijver Michiel Devijver
Welk Europa willen we?

NTGent zet zich in voor een ‘global realisme’: kunst en cultuur moeten voor iedereen toegankelijk zijn, een stadstheater moet een plek worden voor postnationaal en postidentitair denken over onze samenleving en in die zin een plek voor het creëren van nieuwe klassiekers. Maar hoe kan dat in deze tijd van nieuwe grenzen en nationalisme? Drie utopische pragmatici discussiëren over het Europa waar ze wel of niet in willen leven. In het decor van Lam Gods, kwestie van de band  met ons verleden niet uit het oog te verliezen. Met Ulrike Guérot (hoogleraar Europese politiek), Dalilla Hermans (auteur) en Renzo Martens (kunstenaar). Moderator Ruth Joos.

Dit debat opent een reeks debatten over kunst en cultuur in de 21e eeuw, waarvan de tweede editie plaatsvindt in oktober met als thema Kunst in de openbare ruimte.
Ulrike Guérot is hoogleraar Europees beleid en Studies Democratie en oprichster en directrice van het European Democracy Lab (EDL). Ze zet zich in voor een postnationaal Europa en bereidt de proclamatie van een Europese Republiek voor, die in november in NTGent zal plaatsvinden met het European Balcony Project. 
Dalilla Hermans is een schrijfster die in 2014 landelijk bekend is geworden met een open brief tegen racisme. In haar boek Brief aan Cooper en de wereld vertelt ze haar levensverhaal door middel van een brief aan haar oudste zoon. Haar essay Zwarte gedachten verscheen in het boek Zwart (2018), uitgegeven door Vamba Sherif en Ebissé Rouw. Hermans was te zien in het programma Hallo, televisie! en is redacteur van Charlie Magazine.
Renzo Martens is Nederlands kunstenaar, artistiek leider en oprichter van het Institute for Human Activities (IHA), Yale World Fellow en postdoctoraal onderzoeker aan het KASK, School of Arts in Ghent. Zijn werk wordt zeer omstreden onthaald omdat hij de vingers in de wonden van het kolonialisme steekt – ook wat de kunsten betreft. In zijn film Enjoy poverty (2008) moedigde hij de mensen in Congo aan om hun armoede en ellende te zelf verkopen en die handel niet langer over te laten aan westerse fotografen, journalisten, curatoren en ngo-werkers. Sinds 2014 is er in Lusanga, op een voormalige Unilever-plantage, een project gecreëerd dat op diezelfde lijn verdergaat: een witte kubus symboliseert er een kunstgalerij waarin de lokale bevolking de mogelijkheid heeft om er hun kunst te tonen. CATPC, zo heet het project, staat voluit voor Cercle d’Art des Travailleurs de Plantation Congolaise. Martens is ook actief om lokale kunst op de internationale scene te presenteren, waaronder standbeelden gemaakt van cacao. Zo was er in 2017 een expositie in SculptureCenter in New York. Over die tentoonstelling schreef The New York Times: “Dit was de meest uitdagende show van het jaar, en trots ‘problematisch’, maar daar ging het net om: je moet onbevreesd zijn en recht in het moeras van mogelijke misverstanden lopen om enige hoop te hebben om een verschil te maken.”

TICKETS

REACTIES

Bedankt voor je bericht.
Er is iets mis gegaan.