15.05.19 22.04.20

De Living - Ersan Mondtag

TICKETS

De Living Hupfeld 2649A Birgit Hupfeld
Het laatste levensuur van een gewone mens. De voorstelling begint wanneer een vrouw thuiskomt in haar woonkamer en eindigt met haar zelfdoding. Of is het andersom? Kan dit uur ook achterstevoren worden verteld, waarbij ze terug tot leven wordt gewekt?

Antigone, Ophelia, Hedda Gabbler, in de theatergeschiedenis wordt een vrouw die zelfmoord pleegt, weggezet als rebels en gekweld. Die houding kan enkel bewonderd worden in de perfectie van hun dode lichamen. Van bij het begin weet je dat ze in de laatste act zullen sterven, maar toch kom je kijken. Gewend aan het gevoel van onafwendbaarheid, kijken we toe terwijl de dood dichterbij komt. Die opnieuw en opnieuw zien, lijkt op onze ervaring van politieke en existentiële devotie en machteloosheid. Is er een manier om daar uit te breken?

De Living verbeeldt de laatste scène vlak voor een vrouw zich van het leven berooft. We zien haar laatste gebaren, de poging om de normaliteit te behouden, een moment van besluitvaardigheid, dan aarzeling, de wil om te leven die tot zwijgen moet worden gebracht, en plotselinge paniek. Het publiek weet niet wat de vrouw tot zelfmoord drijft. Je kan alleen maar speculeren over haar verleden. Een ongelukkige liefdesrelatie? Is ze misschien niet bestand tegen de voortdurende druk van de samenleving? Of vertelt de laatste scène in het leven van deze vrouw minder over het individuele lot dan over de tragische ervaring van de mensheid in een dystopische maar nabije toekomst?

Haar dood zou dan een manifestatie zijn van een algemene vermoeidheid, een massale ziekte, zoals aan het begin van het nieuwe millennium gediagnosticeerd door de Franse socioloog Alain Ehrenberg. Maar misschien liggen de oorzaken van haar depressie veel verder terug - in een geschiedenis die even pijnlijk is als genegeerd, zoals beschreven door de Kameroense politicoloog Achille Mbembe: aan het begin van de transnationale slavenhandel, toen mensen andere mensen als handelswaar begonnen te behandelen en muren gingen bouwen om te voorkomen dat een deel van de mensheid een aandeel in de rijkdom van de wereld zou hebben. In de nabije toekomst zal de meerderheid van de mensen zelfs niet meer nodig zijn als slaven. In de laatste scène voor de dood worstelen we nog steeds met een impulsieve angst voor een externe bedreiging, maar tegelijkertijd weten we dat we ons met alles wat we doen voorbereiden op een collectieve zelfmoord door het klimaat neer te laten storten.
 
Maar wat we in het theater leren over de wereld van vandaag, terwijl we deze laatste scène keer op keer bekijken, is veel dubbelzinniger. Misschien zijn de verschillende nachtmerrieachtige diagnoses van onze tijd slechts gebaseerd op de waanideeën van een paar profeten die een effectieve apocalyptische mediacampagne verspreiden. En zelfs als we de tijd zouden kunnen terugdraaien, zouden we waarschijnlijk niet weten wat we anders hadden kunnen doen. Of was er dat ene moment in de tijd dat we de zelfmoord hadden kunnen afwenden? Hoe kunnen we de kracht terugwinnen om dit gevoel van machteloosheid en verlamming, dat onze samenleving steeds meer domineert, te overwinnen? 

Ersan Mondtag is een van de meest gevierde Duitse regisseurs van de jonge generatie. Hij werd uitgenodigd op het Berliner Theatertreffen met zijn werken Tyrannis, Die Vernichtung en onlangs Das Internat. Als allround kunstenaar werd hij genomineerd als Up-and-coming Director en Stage- en kostuumontwerper van het jaar in het Duitstalige gebied. Voor De Living werkt hij voor het eerst in België.

Doris Bokongo Nkumu & Nathalie Bokongo Nkumu
, beter bekend als les Mybalés, zijn twee danseressen die hun creatieve parcours startten in de Brusselse hiphopscene. Sinds vorig seizoen zijn ze geassocieerde kunstenaars bij KVS. Ze waren te zien in Malcolm X en komend seizoen zal hun eigen creatie À travers l’autre er in première gaan. Ze zullen De living mee-creëren en performen. 

52 Taxsheltercropped
Een psychologische thriller van formaat.
Het Nieuwsblad
De Living verblindt en intrigeert.
De Tijd
De Living maakt de psychologische horror van deze vrouwen voelbaar.
De Standaard
Wat de Duitse regisseur Ersan Mondtag uitstekend kan, is een prikkelende theaterruimte scheppen.
De Morgen
Mondtag toont zich in "Das Internat" opnieuw als een krachtige regisseur die vakkundig speelt met de angsten van het publiek.
Juryverslag - 3sat-Preis


praktisch

tickets

standaard: €22
reductie en 65+: - €20
- 26: €14

praktisch

language no problem / niet gesproken
Heb je vragen over zelfdoding en wil je erover praten? Bel gratis de zelfmoordlijn 1813.

geschatte duur

1u10
spel
  • Nathalie Bokongo Nkumu
  • Doris Bokongo Nkumu
credits

regie

dramaturgie

componist & geluidsontwerp

Gerrit Netzlaff

radiostem

Simon Turner

decor- en kostuumontwerp

Ersan Mondtag

lichtontwerp

Dennis Diels

bewegingscoach

Stella Höttler

acteercoach

Oscar Van Rompay

productieleiding

Sebastiaan Peeters

regieassistent

Liesbeth Standaert

technische productie

Oliver Houttekiet

geluidstechniek

Bart Meeusen, Raf Willems

lichttechniek

Eva Dermul

decorplan

Tony Morawe, Joris Soenen

decorconstructie en rekwisieten

Michiel Moors, Freddy Schoonackers, Flup Beys, Pierre Keulemans, Thierry Dhondt

decorschildering

Joris Soenen, Kachiri Faes, Eva Devriendt, Luc Goedertier

kostuumuitvoering

An De Mol, Mieke Van der Cruyssen, Isabelle Stepman

wetenschappelijk advies

Benigna Gerisch

coproducent

Theaterfestival Boulevard ('s Hertogenbosch), HAU Hebbel am Ufer (Berlin), La Villette (Paris), Kunstenfestivaldesarts (Brussels)

deze productie werd gerealiseerd met de steun van

The Belgian Tax Shelter

TICKETS

woensdag 9 oktober 2019
20:00
NTGent Arca
donderdag 10 oktober 2019
20:00
NTGent Arca
vrijdag 11 oktober 2019
20:00
NTGent Arca
zaterdag 12 oktober 2019
20:00
NTGent Arca

ON TOUR

donderdag 01 augustus 2019
20u30
's Hertogenbosch (Theater aan de Parade)
vrijdag 02 augustus 2019
20u30
's Hertogenbosch (Theater aan de Parade)
zaterdag 03 augustus 2019
20u30
's Hertogenbosch (Theater aan de Parade)
vrijdag 04 oktober 2019
20u15
Den Haag (Spui Zaal 2)
woensdag 05 februari 2020
19u00
Luik (Théâtre de Liège)
TOON ALLE DATA

REACTIES

Bedankt voor je bericht.
Er is iets mis gegaan.
  • Roger Van Den Bulcke

    Vooreerst een proficiat voor de mensen van decor, kostumering, licht en muziek. Het deed deugd nog eens een perfect uitgewerkt decor te mogen aanschouwen. Ik dacht dit is een film, maar dan dringt het door dat dit live gespeeld wordt en dat het spel wordt aangestuurd door een strakke regie.
    Doris en Nathalie Bokongo Nkumu werden in de living neergezet en boeiden met een (relatief) eenvoudig, ingetogen maar doordacht spelpatroon. Twee glimmende parels die knap een ingeleefde prachtprestatie neerzetten.
    Moet het nu gaan over zelfmoord als gevolg van een doelloze, mislukte levensloop? Het kiezen voor een definitief afscheid? Tragische triomf van de verdrukking van het individu ? Dat MOET inderdaad. Deze voorstelling schudt je even los en stampt tegen je hersenkont. Je kan er veel van opsteken. Vijf sterren van mijnentwege.
    Ik meen dat dit een “1st class” afsluiter is voor dit eerste seizoen van Milo Rau. Ik kijk al uit naar het vervolg.
    Merci NTG.