Recensie La Reprise: 'Zwarte pagina Belgische geschiedenis in herhaalde succesformule'

| 18 mei 2018
Rau schudt wakker zonder te choqueren, en door de acteurs ook over hun eigen dromen te laten vertellen zit er een heel persoonlijke laag in zijn stukken, die even ontroerend als grappig is.

Drie professionele acteurs, drie amateurs en een hond. Ziedaar de ingrediënten van 'La Reprise: Histoires(s) du Theatre'.

De openingsvoorstelling van de 23ste editie van het Brusselse Kunstenfestivaldesarts lokte heel wat volk naar onze hoofdstad. De regisseur - de Zwitserse Milo Rau, die vanaf september de artistiek leider is van NTGent - is dan ook niet van de minsten. Zijn voorstelling Five Easy Pieces, waarin hij de zaak Dutroux uitdiepte met kinderen op het podium, is twee jaar na de première nog steeds een veelgevraagde productie op internationale festivals.

Qua vorm vertoont La Reprise opvallende gelijkenissen met die succesvoorstelling: het dodelijke homofobe geweld tegen de Luikse dertiger Ishane Jarfi in 2012 krijgt vorm door een mix van professionele acteurs en amateurs feiten te laten naspelen. Onverantwoord? Integendeel: Rau schudt wakker zonder te choqueren, en door de acteurs ook over hun eigen dromen te laten  vertellen zit er een heel persoonlijke laag in zijn stukken, die even ontroerend als grappig is. De naaktscène van Suzy Cocco, een 67-jarige, gepensioneerde hondenoppas met Italiaanse roots, is een van de mooiste en oprechtste dingen die wij de afgelopen jaren in het theater mochten zien.

- Magali Degrande, Het Nieuwsblad, 7-05-2018

De naaktscène van Suzy Cocco, een 67-jarige, gepensioneerdehondenoppas met Italiaanse roots, is een van de mooiste en oprechtste dingen die wij de afgelopen jaren in het theater mochten zien.
Magali Degrande - Het Nieuwsblad, 7-05-2018